() ଅପରାହ୍ନରେ  ହଠାତ  ଦିବ୍ୟା ନିଜ ଫେସବୁକ ଖୋଲି ଦେଖୁଥାଏ । ଦିବ୍ୟା ସହ ଫେସବୁକରେ ତାର ଫ୍ରେଣ୍ଡଥିବା ସାଙ୍ଗମାନେ କିଏ କଣ ଅପଲୋଡ଼ କରିଛନ୍ତି ତାହାକୁ ଦେଖି ସେ ଲାଇକ ଓ କମେଣ୍ଟ ଦେଉଥାଏ । ହଠାତ ଦେଖିଲା ସାନୁ ଜ୍ୟୋତିର ଏକ ଫଟୋ ଅପଲୋଡ଼ କରି ଲେଖିଛି , ହେ ଭଗବାନ ମୋ ସାଙ୍ଗକୁ ଜଲଦି କୋଭିଡ଼ରୁ ମୁକ୍ତ କର । ଏହାସହ ସେ ଲେଖିଛି, ଜ୍ୟୋତି ତୁ ଚିନ୍ତା କରେନା ତୁ ଶୀଘ୍ରସୁସ୍ଥ ହୋଇଯିବୁ । ସାନୁର ଏହି ଫେସବୁକ୍ ପୋଷ୍ଟ ପାଖରେ ରହିଗଲା ଦିବ୍ୟା । ଦୁଇ ଚାରିଥର ସାନୁର ପୋଷ୍ଟ ପଢିଲା ଓ ଭଲଭାବେ ଦେଖିଲା । ତାପରେ ଜ୍ୟୋତିର ଫେସବୁକ୍ ଏକାଉଣ୍ଟକୁ ସର୍ଚ୍ଚ କରି ଦେଖିଲା। ପୁରା ନାମ
ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରକାଶ ମହାପାତ୍ର । ବୟସ ୩୩ । ଘର ଭୁବନେଶ୍ୱରର କଳିଙ୍ଗନଗର ଅଚଂଳରେ । ପେଶାରେ ସେ ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ । ଖୁବ କମ ଦିନରେ ସାମ୍ବାଦିକ ଜଗତରେ ସେ ବେଶ ସୁନାମ ଅର୍ଜନ କରିଛି ଓ ନିଜର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି । କରୋନା ସମୟରେ ସେ ହେଉଛି ସମ୍ମୁଖ ଯୋଦ୍ଧା । କାରଣ କରୋନା ସର୍ମ୍ପକରେ ଟିକନିକ ଖବର ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବା ତାହାର ପ୍ରଥମ କତ୍ତବ୍ୟ । ସେ ଟିକେ ଡ଼ରୁଆ ପିଲାହେଲେ ମଧ୍ୟ ଖବର ସଂଗ୍ରହ ବେଳେ କିନ୍ତୁ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଜଗତରେ ସେ ସିଂହ । ସଭିଁଙ୍କ ସହ ଭଲ ସମ୍ପର୍କ ଓ ହସଖୁସୀର ଜଣେ ଯୁବ ସାମ୍ବାଦିକ ସେ । କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହରୀ ଦ୍ରୃତ ସଂକ୍ରମଣ ହେଉଥିବାରୁ ହଠାତ ଖବର ସଂଗ୍ରହ ବେଳେ ସେ ଅସୁସ୍ଥ ଅନୁଭବ କଲା । ସଂନ୍ଧ୍ୟାକୁ ତାକୁ ଜ୍ୱର ହେବା ସହ ଦେହହାତ ଘୋଳାବିନ୍ଧା ହେଲା । ତେଣୁ ଜଣେ ସଚେତନ ଯୁବକ ଭାବେ ସେ ତାପର ଦିନ କରୋନା ଟେଷ୍ଟ କରିବାରୁ ତାର ରିର୍ପୋଟ ପଜିଟିଭ ଆସିଲା । ସେ କରୋନରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ । ଡ଼ାକ୍ତର ପରାମର୍ଶ କ୍ରମେ ଔଷଧ ଖାଉଛି । ଏବେ ସେ ହୋମଆଇସୋଲେସନରେ । ଆଉ ଏକଥା ସେ ତାର କଲେଜ ଦିନର ପ୍ରିୟ ସାଙ୍ଗ ସାନୁକୁ କହିଲା । ସାନୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲା । ଭଲମନ୍ଦ କଥା ବି ବୁଝିଲା । ହେଲେ ସାନୁ ଭାରି ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆ ପ୍ରେମୀ । ଜ୍ୟୋତି ସାନୁ ସହ ଭିଡ଼ିଓ କଲ ବେଳେ କଥାବର୍ତ୍ତା ହେବାର ଫଟୋକୁ ସେ ନିଜ ଫେସବୁକରେ ଅପଲୋଡ଼ କରିଦେଲା । ଆଉ କଲେଜ ବେଳେ ଏକା କ୍ଲାସରେ ପଢୁଥିବା ଦିବ୍ୟା ଅପରାହ୍ନରେ ଏହି ପୋଷ୍ଟକୁ ଦେଖି ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲା । ତେବେ ଦିବ୍ୟା କଣ ଜ୍ୟୋତିର ପୁରୁଣା ପ୍ରେମିକା କି ? ନା ଦିବ୍ୟା ସାନୁ ଓ ଜ୍ୟୋତି ସହ ବିଜେବି କଲେଜରେ ପଢୁଥିଲେ । ଇଂରାଜୀ ଅନର୍ସ ରଖି । ସେଠୁ ଚିହ୍ନାଜଣା । ହଁ ସେ ଜ୍ୟୋତିର ପ୍ରେମିକା ନୁହେଁ । ହେଲେ ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରତି ତାର ଆକର୍ଷଣ ଥିଲା । କହିବାକୁ ଗଲେ ଟିକେ ଦୁର୍ବଳତା । ଯେମିତି ପ୍ରତି ମଣିଷ ସମୟ ସହ ତାଳଦେଇ କାହା ପ୍ରତି ଟିକେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥାଏ । ଠିକ ସେମିତି ଦିବ୍ୟା , କଲେଜ ସମୟରେ ଟିକେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲା ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରତି । ହେଲେ ଏହା ଭଲପାଇବା ନୁହେଁ, କି ପ୍ରେମ । ଏମିତିକି କିଏ କାହାକୁ ଏକଥା କେବେ କହିନାହାନ୍ତି । ଆଜି କଲେଜ ସରିବାର ୮ବର୍ଷ ପରେ ଏହି ଆକର୍ଷଣ ଦିବ୍ୟାକୁ ଚିନ୍ତାରେ ପକାଇଦେଲା । କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହରୀ ବହୁତ ମାରତ୍ମକ । ଅନେକ ଯୁବଗୋଷ୍ଠୀଙ୍କ ଅକାଳରେ ବିୟୋଗ ଘଟୁଛି । ଏସବୁ ଚିନ୍ତା କରି ଦିବ୍ୟା ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇଲା । ସେ କଣ କରିବ ଭାବିପାରିଲା ନାହିଁ । ଯେମିତି ସାନୁର ପୋଷ୍ଟ ତାକୁ ବିଚଳିତ କଲା । ସେ କଣ କରିବ କଣ ନକରିବ ତାହା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଭାବିପାରିଲା ନାହିଁ । ମନକୁ ପାପ ବି ଛୁଁ ଥାଏ । କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କ ମନକୁ ଅସୁବିଧା ସମୟରେ ଆଗେ ଖରାପ ବା ପାପ ଚିନ୍ତା ଘାରେ । ଦିବ୍ୟାକୁ ବି ଘାରିଲା । ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ଝରକା ପଟୁ ପଡ଼ୋଶୀ ଘରର ମାମି ଡ଼ାକ ଛାଡ଼ିଲା । ଲୋ ଦିବ୍ୟା ଆଜି ସଂଞ୍ଜ ଦେବୁନାହିଁ କି ? ମନ୍ଦିର ଯିବୁନି କି ? ଆସୁନୁ, କଣ ଏତେ ଡ଼େରୀ । ଦିବ୍ୟା ମାମି ଡ଼ାକ ଶୁଣି କିଛି ସମୟ ନିରବ ରହିବା ପରେ ନରମ ସ୍ୱରରେ କହିଲା ମାମି ଚାଲ ମୁଁ ଯାଉଛି । ତାପରେ ଠାକୁର ଘରକୁ ଯାଇ ଦୁଇଟା ଦ୍ୱୀପ କଲା । ସବୁବେଳେ ଦିବ୍ୟା ନିଜର ପାଂଚ ବର୍ଷରୁ ସାନ ଝିଅକୁ ନେଇ ମନ୍ଦିର ଯାଏ । ଆଜି ବି ଗଲା । ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚି ଦୀପ ଲଗାଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା । ଏହି ସମୟରେ ଦିବ୍ୟାର ସାଙ୍ଗ ମାମି କହିଲା କଣ ହୋଇଛି କିଲୋ ତୋର । ଆଜି ଏତେ ଡ଼େରୀ । ପୁଣି ହାତରେ ଦୁଇଟା ଦ୍ୱୀପ । ସବୁବେଳେ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱୀପ ନେଇ ମନ୍ଦିର ଆସୁଥିବା ଦିବ୍ୟା କିନ୍ତୁ ମାମିର ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କଣ ଦେବ ତାହା କିଛିି ସମୟ ପାଇଁ ଭାବିପାରିଲା ନାହିଁ । ଶେଷରେ କହିଲା ମାମି ଲୋ । ଏ କରୋନା ଜଲଦି କିପରି କମିଯାଉ ଓ ଆମର ଚିହ୍ନା ଲୋକମାନେ କିପରି ଏଥିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତୁ ଏଥିଲାଗି ଆଜି ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱୀପ ଝାଳି ମା ମଙ୍ଗଳାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବି । ମାମି ଆଉ କିଛି ନକହି କହିଲା ମୁଁ ଯାଉଛି ଲୋ ଦିବ୍ୟା , ତେଣେ ମୋର କେତେ କାମ । ତୁ ଆସେ । ଏହାପରେ ଦିବ୍ୟା ଝିଅକୁ ବସାଇ ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱୀପ ଲଗାଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା । କିଛି ସମୟ ନିରବ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ମନେମନେ ଜ୍ୟୋତିକୁ ମା ଜଲଦି ଭଲ କରିଦେ ବୋଲି ଭାବବିହ୍ୱୋଳ ହୋଇ ଗୃହରୀ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ମାଙ୍କକୁ ଜଣାଇଲା । ଠିକ ଏହି ସମୟରେ କୁନିଝିଅ ସେହ୍ନା କହିଲା ମମି ଚାଲ ଘରକୁ ଯିବା । ଆଉ ଦିବ୍ୟାର ନିରବ ପ୍ରାର୍ଥନା ବି ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ମାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରି ଯେତେବେଳେ ଚାହିଁଲା , ଦେଖିଲା ଫୁଲଟିଏ ଯୋଗକୁ ମାଙ୍କ ମଥାରୁ ଖସିପଡ଼ିଲା । ବାସ ଖୁସିରେ ଦିବ୍ୟା ଘରକୁ ଫେରିଲା । ଦିବ୍ୟା ପରି ଆଜି ଅନେକ ଜ୍ୟୋତି ଓ ନିଜର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଆଶୁ ଆରୋଗ୍ୟ ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଏପରି ନିରବ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି ।

() ହଠାତ ଆକାଶରେ କଳା ବାଦଲ ଖେଳିଗଲା । ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଯେମିତି ଅନ୍ଧାର ମାଡ଼ିଆସିଲା । ବାସ ୧ ଘଣ୍ଟା ଧରି ମୁଶଳ ଧାରାରେ ବର୍ଷା ହେଲା , ମଝିରେ ମଝିରେ ଘଡ଼ଘଡ଼ି ସହ ବିଜୁଳି ମାରୁଥାଏ । ଲାଇନ ବି ପଳାଇଲା । ବାସ ଏତିକି ବେଳେ ଘର ଠାରୁ ଦୂରରେ ରହୁଥିବା ମୁନାର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଝରକା ଖୋଲିଲା ବେଳକୁ ବର୍ଷାର ଟୁପଟୁପ ଶଦ୍ଧ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ମୁନା ବି ଲାଇନ ପଳାଇଥିବାରୁ ବାରଣ୍ଡାରେ ଚେୟାର ପକାଇ ବସିଲା । ସେହି ଘରେ ଥିବା ପଡ଼ୋଶୀ ଭାଉଜ , ଭାଇ, ମଉସା, ମାଉସୀ, କୁନି ଝିଅ, ଓ ଉପରେ ଘରେ ରହୁଥିବା ସିଲା ଓ ସୋନି ସମସ୍ତେ ପଦାକୁ ପଳାଇଆସିଲେ । ଆଉ ତା ପରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ଗପ । ଯେମିତି ବର୍ଷା ଏମାନଙ୍କୁ ଏକଜୁଟ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ବୈଠକ ଡ଼ାକିଲା । ଭାଉଜଙ୍କ ପୁଅ ମଣ୍ଟୁ ଭାରି ଦୃଷ୍ଟ । ବର୍ଷାରେ ଭିଜିବାକୁ ଓ ଖେଳିବାକୁ ସେ ଭାରି ଭଲପାଏ । ସମସ୍ତେ ଗପରେ ମାତିଥିବା ବେଳେ ମଣ୍ଟୁ କିନ୍ତୁ ଛାତ ଉପରୁ ପଢୁଥିବା ବର୍ଷା ପାଣିରେ ହାତଦେଖାଇ ଖେଳୁଥାଏ । ତାହାରି ଭିତରେ ସେ ଅଧା ଓଦା ହୋଇଗଲାଣୀ । ଆଉ ଠିକ ଏହି ସମୟରେ ହେମନ୍ତ ଭାଇଙ୍କ ଝିଅ କିନ୍ତୁ ବାରଣ୍ଡା କାଗଜ ଡ଼ଙ୍ଗା ଭସାଇ ନାଚୁଥାଏ । ଦୁଇଟି ପିଲାଙ୍କ ବର୍ଷା ସହ ଏ ସର୍ମ୍ପକ ଦେଖି ସେଠାରେ ଥିବା ଭାଇ,ଭାଉଜ , ମଉସା ଓ ୪ଜଣ ଯୁବକ ଓ ଯୁବତୀଙ୍କ ମନେ ପଡ଼ିଯାଇଛି ବର୍ଷା ସ୍‌ୃତି । ପ୍ରଥମେ ଘର ମାଲିକ ମଉସା : ଆରମ୍ଭ କଲେ , ଏ କି ବର୍ଷା ଅଳ୍ପ ସମୟ ହେବ , ତାପରେ ଗରମ ଆଉ ଗରମ । ଆମ ସମୟରେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ବର୍ଷା ଲାଗି ରହୁଥିବା । ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ କୃତିମ ବନ୍ୟା ଉପୁଜୁଥିଲା । ବେଙ୍ଗ ରଡ଼ି ସାଙ୍ଗକୁ ମାଟିକାନ୍ଥ ପଡ଼ିଯିବାର ଭୟ । ଆଉ ବର୍ଷାର ପ୍ରଥମ ଟୋପାରେ ମାଟିର ବାସ୍ନା ଆଜିଭାରୀ ମନେପଡ଼ୁଛି । ମଉସାଙ୍କ କଥା ସରିନାହିଁ । ୫୫ବର୍ଷୀୟ ରାଜାଭାଇ କହିଲେ ମଉସା ଆପଣଙ୍କ ସମୟ ତ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ଆମ ବେଳେ ବି ସେମିତି ଟିକେ ଥିଲା ..
ରାଜାଭାଇ- ବର୍ଷା ଆସିଲା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଗାଈକୁ ଗୁହାଳରେ ବାନ୍ଧିବା ସହ ପୁରୁଣା ଛାତରେ ପଲିଥିନ ଘୋଡ଼ାଇବାରେ ଲାଗିପଡ଼ୁ । ଏହାପରେ ବି ଘରର କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ବର୍ଷା ପାଣି ପଡ଼େ । ସେଠାରେ ସବୁ ବାଲଟି, ମଗ, ମାଣ୍ଡିଆ , ବେଲା , ଆଦି ଯାହା ଥାଏ ତାହା ରଖ୍‌ୁ । ଏହାସହ ଅଖା ପକାଉ ଓ ଡ଼ିବିରି ଜାଳି ବସିଥାଉ । ମନେମନେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ କହୁ କେଉଁଠି ଥିଲା ଏ ବର୍ଷା । ରାଜାଭାଇଙ୍କର କଥା ସରିନି ଭାଉଜ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ ….
ଭାଉଜ : କୁହାନା ସେ ବର୍ଷା କଥା । ଆମେ ବହୁତ ହଇରାଣ ହେଉ । ସଂଜ ହୋଇଆସୁଥାଏ , ହଠାତ ବର୍ଷା ଏମିତି ଜୋରରେ ହେବ ଯେ ସଫା ଓ ଧୁଆ ଲୁଗା ସବୁ ଛାତ ଉପରୁ ଆଣିଲା ବେଳକୁ ମଣିଷ ପୁରା ଭିଜି ଯାଇଥିବ । ତାପରେ ପୁଣି ଲୁଗା ବଦଳାଇ କୁଲା କି ଭଙ୍ଗାଛତା ଧରି ଗାଁ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ଆଳତୀ କରି ଫେରିଲା ବେଳକୁ ପୁଣି ଓଦା । ତା ଭିତରେ ଶଶୁର କହୁଥିବ ରାଣୀ ମାଆ ଟିକେ ଅଦା ପକାଇ ଚା କର , ସ୍ମାମୀ କହୁଥିବେ ବାଇଗଣି କି ପକୁଡ଼ି ଟିକେ ଛାଣିଲେ ହୁଅନ୍ତାନି । ଆଉ ଛୁଆଙ୍କ କଥା ତ ନକହିଲେ ଭଲ । …ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ତଳେ ମୁନା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା କଥା
ମୁନା- ମୋର ମନେ ପଡ଼ୁଛି ଆମେ ଖେଳପଡ଼ିଆରେ ଖେଳୁଥାଉ । ହଠାତ ଜୋରେ ବର୍ଷା ହେଲା । କିଏ କୁଆଡ଼େ ଦୌଡ଼ିଗଲୁ । ଆଉ ବିହାରା,ଟୁନା, କୁନିପୁଅ , ଭଜନା ଓ କାଳିଆ କିିନ୍ତୁ କୁଆଡ଼େ ନଯାଇ ପାରି ଦେବଦାରୁ ବଣରେ ଗୋଟେ ଗଛମୂଳେ ଚିଡ଼ାହେଲେ । ବିଜୁଳି ଯେତିକି ଜୋରେ ମାରୁଥାଏ ପରସ୍ପର ପରସ୍ପରକୁ ସେତିକି ପାଖକୁ ଚାଲି ଆସୁଥାନ୍ତି । ଆଉ ବର୍ଷା ଛାଡ଼ିବା ପରେ ପୋଖରୀର ୁ ପାଣି ଉଛୁଳି ରାସ୍ତାକୁ ଆସୁଥାଏ । ପୋଖରୀରେ ଥିବା ମାଛ ବି ପାଣିସହ ରାସ୍ତା ଉପରକୁ ଆସନ୍ତି । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ୫ଜଣ ସାଙ୍ଗ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷାରେ ଭିଜିଭିଜି ମାଛ ଧରୁ ଓ ସେହି ମାଛରେ ଅନେକ ସମୟରେ ଟୁନାଘରେ ଭୋଜି କରୁ । ଭାରି ମଜା …ଏମିତି କେତେକଣ ମୁନା ଗପିଲା ।
ସଂନ୍ଧ୍ୟା ଧୀରେଧୀରେ ହୋଇଆସୁଥାଏ । ସଭିଁଙ୍କ ଠାରୁ ବର୍ଷାର ଏପରି ସ୍କୃତି ଶୁଣିବା ଭିତରେ ସୋନି ଓ ସିଲା କିନ୍ତୁ ସ୍‌ୃତି ଅପେକ୍ଷା ବାସ୍ତବତାକୁ ବେଶୀ ମନେପକାଇ ଉପଭୋଗ କରୁଥାନ୍ତି । ଯେମତି ବର୍ଷା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମରେ ଭିଜାଇଛି । ସୋନି ଚୁପ ଥାଏ , ସିଲା କିନ୍ତୁ ଚୁପ ନରହି କହିଲା ଭାଉଜ ଜାଣନ୍ତି ବର୍ଷା ଚାଡ଼ିବା ପରେ ଆକାଶ କି ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ , ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପଡ଼େ , ଆମ ଘର ପାଖରେ ଥିବା ପାହାଡ଼ା ପୁୁୂରା ଶାଗୁଆ ଦିଶେ, ଟିକେ ଟିକେ ଥଣ୍ଡା ଲାଗେ ଭାରି ମଜାଲାଗେ । ତା ସହ ସଂନ୍ଦ୍ୟା ବେଳକୁ ବେଙ୍ଗ ରଡ଼ି ଭାରିଚିଡ଼ା ଲାଗେ ନା ..ଁ , ଆଉ ଦାଣ୍ଡ ଘରୁ ବାଡ଼ି ଘରକୁ ଗଲା ବେଳେ ପାଣି କାଦୁଅରେ ଗୋଡ଼ ଚପର ଚପର ହୁଏ । ଆଉ ଏବେ ଏ ସହରରେ ରହିଲେ ବର୍ଷା ଆସିଲେ ଓ ହେଲେ ଖାଲି ମୋବାଇଲରେ ଫଟୋ ଉଠାଇ ଅପଲୋଡ଼ କରିବାକୁ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି । ଏକଥା ଶୁଣି ମୁନା ହସିକି କହିଲା ଗୋଟେ ହୁସି ତ…. ବାସ ଏମିତି ବେଳେ ଘର ଭିତରେ ଥିବା ମାଉସି କହିଲେ ଆରେ ବୋହୁ ସଂଜ ହେଲାଣୀ ସଂଜ ଦେବୁନି କି ? ଆସ ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ଲାଇନ ପଳେଇ ଆସିଲା , ଆଉ ସବୁ ପଳେଇଲେ ।

() ଗୌତମ । ସପ୍ଟ ୱୟାର ଇଂଜିନିୟର । କାମର ପ୍ରେସର ଅଧିକ । ପୁଣି ବର୍ଷେ ହେବ ମହାମାରୀ କରୋନା ଯୋଗୁଁ ଲକ ଡ଼ାଉନ ଓ ସଟଡ଼ାଉନ ଭିତରେ କଟୁଛି ସମୟ । ଅଫିସର ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଲାଇଫ ଷ୍ଟାଇଲରୁ ସିଧା ଏବେ ୱାର୍କ ଫର ହୋମ । ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ଲାପଟପ ସହ ବିତାଇବାକୁ ପଡ଼ୁଛି । ଅଫିସ କାମ ସହ ବେଳେବେଳେ ଲାପଟପ ସମ୍ମୁଖରେ ବସୁବସୁ ଗୌତମର ଗାଁ, ପିଲାଦିନ , ଚାଟଶାଳୀ କଥା ମନେ ପଡ଼ିଯାଉଛି । ଗାଁ ଚାଟଶାଳୀରେ ସ୍କୁଲର ଶ୍ରେଣୀ ଶିକ୍ଷକ ମହାମାରୀ ବିଷୟରେ ଯେତେବେଳେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିଲେ ସେତେବେଳେ ସେ ଭୟାନକ କାହାଣୀ ଶୁଣି ଗୌତମ ସହ ତାର ସାଙ୍ଗମାନେ ବି ଡ଼ରିଯାଉଥିଲେ । ଆଉ ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ସାର କହନ୍ତି ଆରେ ପିଲେ ଆର ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଅ । ଦେଖ ସେତେବେଳେ ମହାମାରୀ ବସନ୍ତ, ହଇଜା, ପ୍ଲେଗ ରୋଗରେ କିପରି ଲୋକମାନେ ମଶା, ମାଛ ି ପରି ମରୁଥିଲେ । ଏ ସବୁ ସେ ସମୟର ଚିତ୍ର । ରଘୁସାରଙ୍କ ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣନା ଜ୍ଞାନ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା ମନରେ । ହେଲେ ସେତେବେଳେ କିନ୍ତୁ ସାର କହୁଥିଲେ ଦୁନିଆରେ ଏପରି ବେଳେବେଳେ ମହାମାରୀ ଆସିବ ଓ ଯିବ । ତେଣୁ ତାହାକୁ ଦୃଢତାର ସହ ମୁକାବିଲା କରିବା ଏ ମଣିଷ ସମାଜ ସକ୍ଷମ ହୋଇଥିଲା ଓ ଭଗବାନ ବାଟ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଇଥିଲେ । ଏମିତି ଭାବନା ରାଇଜକୁ ଚାଲିଯାଇଥିବା ଗୌତମର ହଠାତ ଫୋନ ରିଙ୍ଗ ହେଲା । ଅଫିସରେ ତାର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସହକର୍ମୀ ଫୋନରେ କହିଲା ଜାଣିଲୁ ଗୌତମ, ଆଜି ନାଁ ଆମ ସହଯୋଗୀ ରୋଜି କରୋନାରେ ଆଖି ବୁଝିଦେଲା । ବାସ ଏତିକିରେ ଗୌତମ ପୁରା ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା । ଆଖିରୁ ତାହାର ଆପେ ଆପେ଼ ଲୁହ ପରେ ଲୁହ ଗଢିଲା । ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ପକାଇ ଭଗବାନକୁ ଡ଼ାକିଲା । କିଛି ସମୟ ଦୁଃଖରେ ଏମିତି ଭାଙ୍ଗୀପଡ଼ିଲା ଯେ ଲାପଟପ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିବସି ତା ଆଖିରେ ନିଦ ଆସିଗଲା । ପୁଣି ସେ ଭାବନା ରାଇଜକୁ ଚାଲିଗଲା । କେମିତି ଥିଲା ସେ ସହକର୍ମୀ ରୋଜିର ସହ ତାର ସର୍ମ୍ପକ । ପିଲାଦିନରୁ ରୋଜି ସହ ସେ ପଢିଛିି , ବୁଲିଛି କେତେକଣ । ଏମିତିକି ସାହିତ୍ୟ ଦିଦି ଯେତେବେଳେ କ୍ଲାସରେ ବଉଳା ଗାଇ ଗପ ପଢାନ୍ତି ସେ କଥା ସେ ମନେପକାଇଛି । ବିପଦ ସମୟରେ କିପରି ସାହସର ସହ ଲଢିବାକୁ ହେବ ସେ ସନ୍ଦେଶ ସେ ପିଲାଦିନୁ ବୋଉଳା ଗାଈ ଗପରୁ ଜାଣିଛି । ତେଣୁ ଶତ୍ରୃ ଯେତେବେଳେ ଦୂରରେ ଥିବ ତାକୁ ଡ଼ରିବା ଏକ ସ୍ୱଭାବିକ କଥା । ହେଲେ ଶତ୍ରୃ ଯେତେବେଳେ ପାଖକୁ ଆସିଲାଣି ତାକୁ ସାମ୍ନା କରିବା ଓ ଲଢିବା ଆବଶ୍ୟକ । ମଣିଷ ସମାଜ ଆଗରେ ଏବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଭାବେ ଉଭା ହୋଇଛି କରୋନା ଓ ମହାମାରୀ ବ୍ଳାକ ଫଙ୍ଗସ । ତେଣୁ ଏହାକୁ ନେଇ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଏହାକୁ ସାହସର ସହ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଗୌତମ ପରି ଅନେକ ପିଲା ବହିରେ ପଢିଛନ୍ତି । ଯାହା ଆଜି ବାସ୍ତବ ଜୀବନରେ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଛି ସର୍ଭିଙ୍କୁ । ଗୌତମର ଏମିତି କେତେ କଣ ଭାବନା ର ମନକୁ ଆସିଛି ନିଦରେ । ଆଉ ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ପଡ଼ୋଶୀ ଘରର ଭାଉଜ ଆସି କବାଟ ବାଢେଇଲେ । କହିଲେ ଗୌତମ ନିଅ କ୍ଷୀରି ଖାଇବ । ଆମ ରୋଜିର ଜନ୍ମଦିନ …