() ସକାଳେ ହଠାତ ମୋବାଇଲ ଖୋଲିଦେଲା ବେଳକୁ ୱାଟସଫରେ ଏକ ମେସେଜ ଆସିଛି । ଏହା ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ଭାବ ବିହ୍ଵଳ ହୋଇଗଲି । କଣ ସତରେ ଆମକୁ ଏମିତି ବଂଚିବାକୁ ପଡ଼ିବ ? ଆଉ ଭାବିଲି, ନାଁ ଏ କେବଳ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ । ଏ ପ୍ରଶ୍ନଟି ମୁଣ୍ଡରେ ଉଙ୍କି ମାରୁଥାଏ ।ଆଉ ଭାବୁଥାଏ ବର୍ଷେ ହେଲାଣି ଆମେ ଅଦୃଶ୍ୟଶକ୍ତି ବଳୟ ଭିତରେ ଜୀବନ କାଟୁଛନ୍ତି । ପ୍ରତି ମିନିଟରେ ନିଶ୍ୱାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ କରୁଛନ୍ତି। ଅତି ଆପଣାର ଲୋକ ବି ଆଜି ପର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ଲାଗୁଛି କାହାର କଳା ନଜର ଲାଗି ଯାଇଛି ଏ ମାନବ ସମାଜ ଉପରେ । ମଣିଷ ତ ମଣିଷ ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ଜୀବନ୍ତ ଠାକୁର ବି ନାଚାର । କେବଳ ପଭାଗ୍ୟ ଓ କର୍ମକୁ ନେଇ ମାନବ ସମାଜ ଆଗେଇ ଚାଲିଛି ପ୍ରତି ମୃହୃର୍ତ୍ତ ।
ତେଣୁ ଆଗକୁ ଆମକୁ ଏ ମାନବ ସମାଜ ବଂଚାଇ ରଖିବାକୁ ହେଲେ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଆଉ ,ମୁଁ ର ମନଭାବ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା । ଗର୍ବ, ଅହଂକାର, ଛଳନା, ଅସତ୍ୟ, ଅମଣିଷ ପଣିଆ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ସଂକଳ୍ପ ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ । ପ୍ରେମ,ସ୍ନେହ, ସତ୍ୟ, ମଧୁର ବଚନ, ପରଉପକାରୀ, ସତ ପଥକୁ ଆପଣାଇବାର ଏବେ ସମୟ ଆସିଛି ବୁଝିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ତେଣୁ ପ୍ରକୃତି , ପରିବେଶ ଓ ପରିଚ୍ଛନତାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବାକୁ ପଡିବ । ଏବେ ନିଜେ ସୁଖରେ ନୁହେଁ, ସମାଜ କିପରି ସୁଖରେ ରହିବ ସେ କଥା ଚିନ୍ତା କରିବାର ସମୟ ମଧ୍ୟ ଆସିଛି। ପ୍ରକୃତି ଯେମିତିି ସବୁବେଳେ ନିଜକୁ ସଜେଇ ନିଜ ସ୍ଥିିତିକୁ ବଜାୟ ରଖି ହସୁଛି ଓ ହସାଉଛି । ଠିକ ସେହିପରି ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦିନ ସମୟ କେତେବେଳେ ବି ଚାଲିଯିବ । ପୁଣି ନୂଆ ସମୟ ଆସିିବ । ହୁଏତ ତାହା ଏ ସମୟ ଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇପାରେ ନହେଲେ ସୁନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରିଲେ । ହେଲେ ଏକଥାକୁ ଏବେ ଠାରୁ ଚିନ୍ତା ନକରି କେବଳ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ନେଇ ଆମକୁ ବଂଚିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ପ୍ରତି ମୁହୃର୍ତ୍ତରେ ଖୁସି ଆଉ ଖୁସିରେ ବଂଚିବାକୁ ପଡ଼ିବ । କଥାରେ ଅଛି ନିଶ୍ୱାସକୁ ନାହିଁ ବିଶ୍ୱାସ । ଚାଲ କିଛି ଆଶା ନରଖି, ଜିଇଁବା ଓ ଅନ୍ୟକୁ ବଂଚିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦେବା । ଯେମିତ ପାହାଡ଼ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି, ପବନ ବହୁଛି, ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀରସମୁଦ୍ର ଭିତର କିନ୍ତୁ ସ୍ଥିର । ଆସ ଫୁଲ ପରି ହସିବା ଆଉ ହସାଇବା, ମଧୁର ବାସ୍ନାରେ ସଭିଁଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା । ସମୟ କହୁଛି ଆଉ ଏବେ ଚିନ୍ତା କରିବାର ସମୟ ନୁହେଁ । କେବଳ ଖୁସି ଆଉ ଖୁସି ବାଣ୍ଟିବାର ସମୟ । ପର କେହି ନୁହେଁ, ଏବେ ସଭିଁଏ ଆମର ନିଜର । ତେଣୁ ଚାଲ ଖୁସିରେ ବଂଚିବା ଆଉ ଅନ୍ୟକୁ ବଂଚାଇବା …
ଲାଗେ ଯେମିତି ସଭିଁଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛୁ ତୁ । ତୁ ତ ସେମିତି । ଯେତିକି ସୁନ୍ଦର , ସେତିକି ବିଶାଳ ହୃଦୟ ତୋର । ଏମିତି କି ସଭିଁଙ୍କୁ ଆପଣାର କରିବାର ଯାଦୁ ତୋ ପାଖରେ ଅଛି । ଏହାସହ ପ୍ରକୃତି ଗନ୍ଥାଗାର ତୁ । ତୋ କୋଳରେ ରହିଛି ଆନନ୍ଦ ,ଆନନ୍ଦ ଆଉ ଆନନ୍ଦ । ହଁ ପୂର୍ବଥର ଦୋଳକୁ ତୋ ପାଖକୁ ଯାଇନଥିଲେ । ହେଲେ ଏଥର କଟକଣା ଭିତରେ ବି ତୋ ସହ ଦୋଳରେ ଦେଖା କରିବାକୁ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ଥିଲା । ତେଣୁ ଆଉ ରହି ପାରିଲିନି । ଆଉ ଗଲି ମଧ୍ୟ । ଦୋଳ ପୁର୍ଣ୍ଣମାରେ ତୋର ରଙ୍ଗୀନ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ । ବହୁତ ଖୋଜିଲି ତତେ । ଟିକେ ଦେଖା କରିବା ପାଇଁ । ହେଲେ ତୁ କାହିଁ ପୁରୁଣା ବର୍ଷ ପରି ମତେ ସେତିକି ଦେଖାଦେଲୁନି । କାରଣ ମୋ ପରି ତ ତତେ ଭଲପାଉଥିବା ପ୍ରମିକ ହଜାର । ତୁ ବା କାହିଁ ମତେ ସେତେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବୁ । ହେଲେ ନାଁ ଏକଥା ଲେଖିବା ବି ପାପ ନୁହେଁ, ତ ମହାପାପ । 
ତୋ ପାଇଁ ତ ମୋ ପରିଚୟ । ତୁ ତ ମୋର ସବୁକିଛି । ତୁ ସ୍କୃତି, ତୁ ଅତୀତ , ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆଉ ତୁ ହିଁ ମୋ ଭବିଷ୍ୟତ । ତୋ ପାଖକୁ ଗଲେ ମୁଁ ସବୁକିିଛି ଭୂଲିଯାଏ । ଦୁନିଆ ଯେମିତି ମୋର ତୋ ପାଖରେ ସରିଯାଇଛି । ବାଦଲ ଭରା ଆକାଶରେ କେତେବେଳେ ସକାଳ ସଞ୍ଜରେ ତୋ ସହ କଟାଇଛି, ତ ଆଉ କେତେବେଳେ କାଳବୈଶାଖୀ ଘଡ଼ଘଡ଼ି ବର୍ଷାରେ ତୋ ସହ ଭିଜିଛି । ସବୁ ଆଜି ମନେ ପଡ଼େ । ତୋ ସହ କେତେ ଯେ କଣ ସ୍କୃତି ମୁଁ ସାଉଁଟୁଛି । କେବଳ ଅନୁଭବ ଭିତରେ ସେ ସବୁ ଆଜି ଜୀବିତ । ତୁ ସୁନ୍ଦର ଆଉ ଉଦାରତା, ଶାନ୍ତି, ଭାଇଚାର , ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ । ଆଜି ତୁ ନୂଆରୂପରେ ସଜେଇ ହୋଇଛୁ । ବଦଳିଛି ତୋ ରୂପ ଲାବଣ୍ୟ । ମୁଁ ଟିକେ ବଦଳିଯାଇଛି । ସବୁଦିନ ତୋ ସହ ଦେଖାହୋଇପାରୁନାହିଁ । ଇ୍ଛା ଥିଲେ ବି ଅନେକ ସମୟରେ ତୋ ପାଖକୁ ଯାଇପାରୁନାହିଁ । ତୋ ସହ ଏବେ ଅନେକ ନୂଆ ସର୍ମ୍ପକ ଗଢିଛନ୍ତି , ମୋ ଠାରୁ ଢେର ତତେ ଭଲ ପାଉଛନ୍ତି । କେତେ କଣ ତୋ ପାଇଁ କରୁଛନ୍ତି । ହେଲେ ମୁଁ ତ ତୋ ଦୁର୍ବଳତା ପାଖରେ ଅଟିଛି ଯାଇଛି । ହେଲେ ତୋ ଦୁର୍ବଳତାର ଶକ୍ତି ପରମାଣୁ ବୋମା ଠାରୁ ବି ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ଯାହା ଆଜି ମତେ ଅଜଣା ସହରରେ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଛି । ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ କହେ ତୁ ଖୁସିର ମାଟି…..,
