() ସେ ନୀଳାମୟ । ନୀଳାମୟ ଠାକୁରଙ୍କ ନୀଳା ହେଉଛି ଅଣପାରମ୍ପରିକ । ତାଙ୍କ ଲୀଳା ତାଙ୍କୁ ହିଁ ଅଗୋଚର । ତାଙ୍କ ବିନା ପତ୍ରଟିଏ ବି ହଲେନି । ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲେ ଜଗତ । ଏଥର ବି ନୀଳାମୟଙ୍କ ରଥଯାତ୍ରା ବିନା ଭକ୍ତରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ । ପୁଣିଥରେ ସଂକ୍ରମଣ ଭିତରେ ଜୁଲାଇ ୧୨ ତାରିଖରେ ହେବାକୁ ଥିବା ଘୋଷଯାତ୍ରା ଆଉ ଏକ ଇତିହାସ ରଚିବ । ଭକ୍ତ ଭାବରେ ବନ୍ଧା ଜଗତର ନାଥ ଜଗନ୍ନାଥ ବିନା ଭକ୍ତରେ ରଥାରୁଢ ହେବେ ଓ ନ’ ଦିନ ଧରି ଯାତ୍ରା କରିବେ । ଯେଉଁ ଘୋଷଯାତ୍ରା ଏ ଜାତିର ଆବେଗ, ତାହା କିପରି ସୁରୁଖୁରରେ ସରିବ ସେନେଇ ଏବେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଜୋରଦାର ହୋଇଛି । ସଂକ୍ରମଣ ପାଇଁ ଏଥର ବି ବିନା ଭକ୍ତରେ କେବଳ ପୁରୀରେ ରଥଯାତ୍ରା ହେବ । ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ କାଳିଆ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ କାଳିଆ ନିଜେ ଏବେ ଆଗୁଆ ପ୍ରସ୍ତୁତି ହୋଇସାରିଛି । ହେଲେ ଏ ଲୀଳା ଯେ କଣ ତାହା କାଳିଆକୁ ଜଣା ।

କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହର ସଂକ୍ରମଣ ବେଶ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା । ଦ୍ରୃତ ସଂକ୍ରମଣ ସହ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହର । କାହାର ସଂସାର ଉଜାଡ଼ି ଦେଇଛି ତ ଆଉ କାହାକୁ ବେସାହାରା କରିଛି । ଜୀବନ , ଜୀବିକା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ଵ ବି ଜାରି ରହିଛି । ସଭିଁଏ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି ଯେ ମହାପ୍ରଭୃ ଏ କରୋନା ଦାଉରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ରାଜ୍ୟରେ ସଂକ୍ରମଣ ହାର କମିବା ସହ ବିଭିନ୍ନ ଜିଲ୍ଲାରେ କରୋନା ଗ୍ରାଫ ଖସୁଛି । ରାଜ୍ୟ ସରକାର ଜୁନ ୧୭ ପରେ ଲକଡ଼ାଉନ କୋହଳ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି । ବିଶେଷଜ୍ଞ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଗବେଷଣା କହୁଛନ୍ତି ଜୁନ ମାସ ପରେ ସଂକ୍ରମଣ ୫ ପ୍ରତିଶତ ତଳକୁ ଯିବ । ଅର୍ଥାତ ପୂରା ନକମିଲେ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିବ ।
ହେଲେ ଠିକ ଏମିତି ବେଳେ ଭକ୍ତ ଭାବରେ ବନ୍ଧା କାଳିଆ ଦୁଆରେ କାହିଁକି କଟକଣା । କାହିଁକି ବିନା ଭକ୍ତରେ ପୁଣି ମହାପ୍ରଭୃଙ୍କ ଘୋଷଯାତ୍ରା ହେବ । କଣ ଚାହୁଁଛି କାଳିଆ ? ଗଲାଥର ଘୋଷଯାତ୍ରା ହେବ କି ନ ହେବ ସେନେଇ ଯେଉଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ଵ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଗି ରହିଥିଲା ଏଥର କିନ୍ତୁ ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ଵ ନାହିଁ । ଗଲାଥର ପ୍ରଶାସନ, ରାଜ୍ୟ ସରକାର, ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ଘୋଷଯାତ୍ରା ନେଇ ଶେଷ ଯାଏ ନିଷ୍ପତି ନେଇପାରିନଥିଲେ । ଘୋଷଯାତ୍ରା ହେବ ନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରଥମେ ଖବର ହେଲା । ଏହାର ୨୪ ଘଣ୍ଟା ଭିତରେ ପୁଣି ହେବ ବୋଲି ନିଷ୍ପତି ହେଲା । ଅତି ସୁରୁଖୁରରେ ମହାପ୍ରଭୃଙ୍କ ଘୋଷଯାତ୍ରା ସରିଲା । ସଭିଁଏ ମୁହଁରେ ଗୋଟିଏ କଥା ଯିଏ ଯାହା କରୁ କାଳିଆ ଇଚ୍ଛା ଯାହା ତାହା ଘଟୁଛି ଓ ଘଟିବ । ଅଦୃଶ୍ୟ ଭୂତାଣୁ ପୂରା ବିଶ୍ୱକୁ ସାମୂହିକ ଭାବେ ରୋକିଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାଳିଆ ଦୁଆରେ ଚିଟପଟାଙ୍ଗ ମାରିଥିଲା । ତର୍କ, ବିତର୍କ , ଆଲୋଚନା , ପର୍ଯ୍ୟାଲୋଚନା, ରାଜନୀତି ,କଟକଣା , ସରକାର, କୋର୍ଟ ସଭିଁଙ୍କୁ ପଛରେ ପକାଇ କାଳିଆ ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇଥିଲା ଯେ ତମ ଉପରେ ମୁଁ ଅଛି । ମୋ ଘୋଷଯାତ୍ରା ଦାୟିତ୍ୱ ମୋର ।
ତେବେ ଏଥର ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ଵ ନାହିଁ । ରଥଯାତ୍ରା ଲାଗି ଜୋରଦାର ରଥଖଳାରେ କାମ ଚାଲିଛି । ଯାହାର ଯାହା ଦାୟିତ୍ୱ ସେ ସେବାରେ ସଭିଁଏ ଲାଗିଛନ୍ତି । ହେଲେ କାଳିଆ କିନ୍ତୁ ଏଥର କଣ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବାକୁ ଚାହୁଛି ତାହା ତାକୁ ଜଣା । ସେ ପରା ଭାବର ଦିଅଁ , ନୀଳାମୟ ଓ ବିଶ୍ୱକର୍ତ୍ତା । ତେଣୁ ସଂକ୍ରମଣ ସମୟରେ କଟକଣା ଭିତରେ ଓ ବିନା ଭକ୍ତରେ ରଥଯାତ୍ରାର କଣ ରହସ୍ୟ ରହିଛି ତାହା କାଳିଆ ଜାଣିଥିବ । ଆମେ ତ ନିମିତ ମାତ୍ର ।
*ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ*

() ଜୀବନ ଜଞ୍ଜାଳ ବୋଝ ସାଙ୍ଗକୁ କରୋନା ବୋଝ ଅତିଶୟ ହେଲାଣି । କାଲି ନୁହେଁ, ଆଜି କେମିତି ସଂସାର ଚଳିବ ସେ ଚିନ୍ତା ଘାରିଛି ରାମବାବୁଙ୍କୁ । ବାହାରକୁ ବାହାରିଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭୂତାଣୁରୁ ଭୟ , ଦୋକାନ ଖୋଲିଲେ ପୋଲିସ ଭୟ , ପୁଣି ଘରେ ରହିଲେ ପରିବାର ଭୟ । ଏହାରି ଭିତରେ ପେଶି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ରାମବାବୁ । କଣ କରିବେ , କେମିତି ଚଳିବେ ସେ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଘାରିଛି । ବେଶୀ ବଡ଼ ପରିବାର ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି ଛୁଆ , ସ୍ତ୍ରୀ,ବାପା,ମାଆଙ୍କୁ ମିଶାଇ ମୋଟ ୬ଜଣ ମେମ୍ବର । ଏକମାତ୍ର ସେ ଜଣେ ରୋଜଗାରିଆ । ଯାହା ରୋଜଗାର କରି ଆଣନ୍ତି ଚଳିଯାଆନ୍ତି ଦୁଃଖେ, ସୁଖେ । ହେଲେ ଦୁଇବର୍ଷ ହେବ ସେ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସମୟ କାଟୁଛନ୍ତି ତାହା ନକହିବା ଭଲ । ତେଲଭାଜି ଦୋକାନ କରି ଯାହା ବି ସଂଞ୍ଜୟ କରିଥିଲେ ତାହା ବି ସହିଗଲାଣୀ । ଏବେ କଷ୍ଟେ ମଷ୍ଟେ ଧାର କରଜ କରି ସହରରେ ଚଳିଯାଉଛନ୍ତି । ଘରଭଡ଼ା ଦେବାକୁ ବି ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ । ହେଲେ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ଘର ମାଲିକ ବି ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ସମୟରେ ମହାନ୍ତି ବାବୁଙ୍କ ଠାରୁ ଘର ଭଡ଼ା ନେଉନାହାନ୍ତି । ଲକଡ଼ାଉନ, ସଟ ଡ଼ାଉନ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଠାରୁ ସବୁ କିଛି ଛଡ଼ାଇ ନେଇଛି । ଏହାରି ଭିତରେ ଆସୁଛି ଅନେକ ପର୍ବ ଓ ପାର୍ବଣୀ । ଖାଇବାକୁ ପଇସା ନଥିବା ଦାସବାବୁ କିପରି ବଂଚିବେ ସେ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଘାରିଥିବା ବେଳେ ଘର ଲୋକଙ୍କ ସହଯୋଗ ବି ତାକୁ ମିଳୁଛି । ବୁଢା ବାପା ପଇସା ଅଭାବରୁ ଔଷଧ ବି ଖାଇ ପାରୁନାହିଁ । କି ଏଥର ପୁଅର ଜନ୍ମ ଦିନରେ ନୂଆ ଡ଼୍ରେସ କି କେକ କାଟିବାକୁ ପୁଅ ବି ଅଳିକରି ନାହିଁ । ସତେ ଯେମିତି ଦୁଃଖ ସମୟରେ ପୁରା ପରିବାର ଏକ ହୋଇ ଲଢେଇ କରୁଛନ୍ତି । କେବଳ ଲକଡ଼ାଉନ ସମୟରେ ନିଜ ହାତ ଛଣା ପକୁଡ଼ି, ବରା, ପାଖ ପଡ଼େଶୀ ଓ କିଛି ଖାସ ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ପଠାଇ ଦୁଇ ପଇସା ରୋଜଗାର କରୁଛନ୍ତି ଦାସବାବୁ । ସେଥିରେ ଚଳୁଛି ତାଙ୍କର ୬ଜଣ ସଦସ୍ୟ ପରିବାର ।
ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କର ବଡ଼ ପର୍ବ ହେଉଛି ରଜ ଓ ସାବିତ୍ରୀ । ଏହି ଦୁଇ ପର୍ବରେ ଭାର ଆସିବାର ପରମ୍ପରା ରହିଛି କାହିଁ କେଉଁ କାଳରୁ । ଝିଅ ଘରୁ ଏକାଥରେ ସାବିତ୍ରୀ ଓ ରଜ ଭାର ପଠାଇଥାନ୍ତି ବାପଘର ଲୋକ । ଯାହାର ଯାହା ଶକ୍ତି । ଆମ୍ବ, ପଣସ, ବିରି , ଚାଉଳ , ହଳଦୀପତ୍ର ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ନୂଆ ଶାଢୀ , ଓ କିଛି ଅର୍ଥ ବି ପଠାନ୍ତି ବାପଘର ଲୋକ । ହେଲେ କରୋନା ସମୟରେ ସେତକ ଯେ ଏବେ ସବୁ ବାପାଘରୁ ଭାର ଆକାରରେ ଆସବ ତାହା କେହି ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଭୂଲ । ଗରିବ ଘରର ଝିଅଟି କଣ କେବେ ତା ବାପଘରୁ ଏ ବର୍ଷ ସାବିତ୍ରୀ ଓ ରଜ ଭାର ଆସିବ ସେ ଆଶା କରିଥିବ । ସେଦିନ ମଧ୍ୟ ରାମବାବୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ବି ସେକଥା ଭାବିଛି । କାରଣ ତା ବାପା ତ ଦିନ ମଜୁରିଆ କେଉଁଠୁ ଆଣିବ ଟଙ୍କା ଯେ ଦେବା ଭାର । ଲକଡ଼ାଉନ ଓ ସଟଡ଼ାଉନ ପାଇଁ ତ ସବୁ ବନ୍ଦ । କାମ ଧନ୍ଦା କିଛି ମିଳୁନାହିଁ । ଏକଥା ଜାଣି ଭାର ଆସିବା କଥା କେବେ ଭାବିନାହାନ୍ତି ଦାସବାବୁ କି ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ । ହେଲେ ବାପଘର ଯେତେ ଅସୁବିଧାରେ ଥାଆନ୍ତୁ ନା କାହିକିଁ ସାବିତ୍ରୀ, ରଜ, ଦୁତିଆ ଓଷାରେ ଭାର ଝିଅ ଘରକୁ ପଠାନ୍ତି ।
ସାବିତ୍ରୀରେ କେମିତି ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ନୂଆ ଶାଢୀ ଆଣିବେ ଦାସବାବୁ ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥାନ୍ତି । ତାହା ସହ ରଜରେ ଏଥର ପୋଡ଼ପିଠା କରିବା ପାଇଁ ଅଳିଅଳି ଝିଅ ବାରମ୍ବାର କହୁଛି । ତେଣୁ ଚିନ୍ତାରେ ଥାଆନ୍ତି ଦାସବାକୁ । ଠିକ ଏମିତି ବେଳେ ଡ଼ାକ ପିଅନ କହିଲା ଦାସବାବୁ ଆପଣଙ୍କ ନାଁରେ ମନି ଅର୍ଡ଼ର ଆସିଛି ୨ ହଜାର ଟଙ୍କା । ଦସ୍ତଖତ କରି ଟଙ୍କା ନିଅନ୍ତୁ । ଦାସ ବାବୁ ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ଏ ମନିଅର୍ଡ଼ର ଟଙ୍କା ଆସଛି ତାଙ୍କ ଶଶୁର ଘରୁ । ସାବିତ୍ରୀ ଓ ରଜ ଭାର ଆକାରରେ । କିଛି ନଭାବି ଦାସବାବୁ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଯାଇ କହିଲେ ହଇଟି ଶୁଣୁଛ ତମ ବାପା ୨ହଜାର ଟଙ୍କା ଭାର ପଠାଇଛନ୍ତି । ଏ ଭାର ଟଙ୍କା ହୁଏତ ଦାସବାବୁଙ୍କ ସାବିତ୍ରୀ ଓ ରଜ ପାଳନ କରିବାର ବୋଝକୁ କମାଇ ଦେଲା । ହେଲେ ଦାସବାବୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀର ମନର ଭାର କିନ୍ତୁ ବଢାଲା ଦେଲା ଏ ୨ହଜାର ଟଙ୍କାର ଭାର…

() ମନୀଷା ମହାପାତ୍ର । ବାପାଙ୍କ ଅଳିଅଳି ଝିଅ । ପୁଣି ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ । ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପରେ ଅନେକ ଆଶା ବାନ୍ଧିଥିଲା ସେ ତାର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ । ରାଜଧାନୀରେ ରହିବ , ରୋଜଗାର କରିବ, ସମାଜରେ ସମ୍ମାନର ସହ ବଂଚିବ । ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ନିଜେ ଛିଡ଼ା ହେବ । କାହା ପାଇଁ ବୋଝ ହେବ ନାହିଁ । ଘରକୁ ସହଯୋଗ କରିବ । ଏମିତି କେତେ କଣ ସ୍ୱପ୍ୱ ଦେଖିଥିଲା ସେ । ଝିଅ ଜନ୍ମ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଅଙ୍କଠାରୁ ସେ କିଛି କମ ନୁହେଁ , ଏମିତି କି ସେ ପିଲାଦିନୁ ନିଜର ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇ ଆସିଛି । ସବୁ ସମୟ ଓ ସବୁବେଳେ ସାହସର ସହ ଲଢିଛି ଓ ଜିତିଛି ବି । ସେ ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ଝିଅ । ଭାରୀ ସ୍ମାର୍ଟ । ଭଲ ପାଠ ବି ପଢେ । ହେଲେ ଭାଗ୍ୟ ବେଳେ ବେଳେ ତା ସାଥ ଦିଏ ନାହିଁ । ଯେଉଁଥିପାଇଁ ସେ ଟିକେ ପଛରେ ପଡ଼ିଯାଏ ।
ଦୁଇବର୍ଷ ହେବ କରୋନା । ଲକ୍‌ଡ଼ାଉନ , ସଟଡ଼ାଉନ, ଅନେକ କଟକଣା । ସର୍ଭେ ରିର୍ପୋଟ ଅନୁସାରେ ଦେଶ ଓ ରାଜ୍ୟରେ ବି ବେକାରୀ ହୁହୁ ହୋଇ ବଢିଚାଲିଛି । ନୂଆ ନିଯୁକ୍ତି ନାହିଁ । ବରଂ ଅନେକ ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀ ଚାକିରୀ ଛଟେଇ କରୁଛନ୍ତି । ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷତା ମନୀଷାର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ ହେବ । ସେ କଥା ଭାବିଭାବି ବେଳେବେଳେ ସେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡ଼ୁଛି । ସବୁଠାରୁ ବଡ଼କଥା ହେଉଛି ତା ସହ ପଢୁଥିବା ତାର ଅତି ଘନିଷ୍ଠ ସାଙ୍ଗମାନେ ଭାଗ୍ୟ ଜୋର ବଳରେ ମହାମାରୀ ସମୟରେ ବି ଚାକିରୀ ଖଣ୍ଡେ ଖଣ୍ଡେ ପାଇ ରାଜଧାନୀରେ ରହୁଛନ୍ତି । ଦୁଇ ବର୍ଷ ଭିତରେ କିଛି ହେଉ କି ନ ହେଉ ସେତେଟା ଟେନସନରେ ନାହାନ୍ତି ମନୀଷାର ସାଙ୍ଗମାନେ । ହେଲେ ମନୀଷା କିନ୍ତୁ ଚାକିରି ସନ୍ଧାନରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ । କେମିତି କେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ଚାକିରି ମିଳିବ ସେନେଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ କେଉଁ ସଂସ୍ଥାକୁ ନା କେଉଁ ସଂସ୍ଥାରେ ସେ ଚାକିରୀ ଆବେଦନ କରୁଛି । ଅନେକ ସହଯୋଗୀ ଓ ଚିହ୍ନାଜଣା ଲୋକଙ୍କୁ ବି ନିବେଦନ କରୁଛି। ଏମିତି ସେ ଯେଉଁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପାଠ ପଢିଛି ସେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯଦି ଚାକିରୀ ନ ମିଳୁଛି ତେବେ ଅନ୍ୟ ଚାକିରୀ କରିବାକୁ ସେ ରାଜି । ପରିବାର ଲୋକ କହୁଛନ୍ତି ଝିଅ ତତେ ପାଠ ପଢାଇଲୁ , ଯାହା କହିଲୁ କଲୁ ହେଲେ ତୁ କେବେ ଚାକିରୀ କରିବୁ । ବେଳେବେଳେ ମନୀଷା ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ଭାରି ମନ ଦୁଃଖ କରୁଛି । ଯେମିତି ସେ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ ହେବା ଗୋଟେ ପାପ ପାଲଟି ଯାଇଛି । ଅନେକ ସମୟରେ ଏ କଥାକୁ ନେଇ ସେ ଘର କୋଣରେ , ଛାତ ଉପରେ କାନ୍ଦେ ବି । ହେଲେ କଣ କରିବ । ସମୟ ତ ଠିକ ଚାଲିନିି । ସବୁ ଚେଷ୍ଟା ସେ ଜାରୀ ରଖିଛି ଚାକିରୀ ଖଣ୍ଡିଏ ପାଇଁ । ପାଠପଢା ସମୟରେ ସେ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲା ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ଯେମିତି ସ୍ୱପ୍ନ ହୋଇ ରହିଯିବ । ସେକଥା ବି ମନୀଷା ମନକୁ ବାରମ୍ବାର ଆସୁଥାଏ । ଏକଥା ସେ ତାର ଅତି ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁକୁ କହୁଥାଏ । ବନ୍ଧୁ ଜଣକ ବି ମନିଶା ପାଇଁ ବେଶ ଚିନ୍ତିତ ଥାଏ । ସେ ବି ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ।
ହଠାତ ଦିନେ ଦିନ ୧୨ଟା ବେଳେ ମନିଷା ଫୋନକୁ କଲ ଆସିଲା । ଫୋନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ କହିଲେ ଆପଣ ମନୀଷା ମହାପାତ୍ର କହୁଛନ୍ତି । ମନୀଷା କହିଲା ହଁ । ଆପଣ ୧୩ ତାରିଖ ଦିନ ୧୦ଟା ବେଳେ ଅଫିସକୁ ଆସନ୍ତୁ । ଆପଣଙ୍କ ମେଲକୁ ସବୁ ତଥ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି । ସେଥିରେ ଅଫିସ ଠିକଣା ବି ଅଛି । ଚାକିରୀ ସନ୍ଧାନରେ ଥିବା ମନୀଷା ଏହି ଫୋନ କଲ ପାଇଁ ତା ମନରେ ଆନନ୍ଦ କହିଲେ ନ ସରେ । ଅନ୍ୟ ଆଖିରେ ନୁହେଁ, ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ନିଜ ଆଖିରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲା । ପରିଶ୍ରମ ବିି କରିଥିଲା । ଆଉ ଯାହା ଆଶା କରିଥିଲା ତାହା ବି ପାଇଲା । ….
ମନୀଷାର ଆଶା ସିନା ପୂରଣ ହେଲା, ହେଲେ ମହାମାରୀ ପାଇଁ ଦେଶ ଓ ରାଜ୍ୟର ଅନେକ ମନୀଷା ପରି ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷତ ଘର କଣରେ ଚାକିରୀ ଖଣ୍ଡିଏ ପାଇଁ ଲୁହ ଗଡ଼ାଉଛନ୍ତି । ହେଲେ ମନୀଷା ପରି ସେମାନଙ୍କ ଆଶା ଯେ ଦିନ ପୂରଣ ହେବ ହଠାତ ତାହା ସେମାନେ ବୁଝିବା ଦରକାର ।

() ସମୟ ଚକ୍ରରେ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସେ । ସେହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସହ ଆମେ ନିଜକୁ ଖାପ ଖୁଆଇ ଚାଲୁ । ସୁଖ , ଦୁଃଖ ଜୀବନ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲେ । ଇଚ୍ଛା ଥାଉକି ନ ଥାଉ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସବୁବେଳେ ସମୟ ଉପଯୋଗୀ କାମ କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରେ । ତେବେ ଯାଇ ଆମେ ଆଗକୁ ବଢିବା ଓ ସୁଖରେ ରହିବା । ସମୟ ବେଳେବେଳେ ଅନେକ ଆହ୍ୱାନ ବି ଦେଇଥାଏ । କଣ କରିବା ଦରକାର ଓ କଣ ନ କରିବା ଦରକାର । ଆଉ ସମୟର ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଆମକୁ କ୍ଷତି ଅପେକ୍ଷା ଲାଭ ଅଧିକ ଦିଏ । ଦୁଃଖ ଅପେକ୍ଷା ସୁଖ ଅଧିକ ଦିଏ । ଚକା ଉଭଁରୀ ପରି ସମୟ ଗତିରେ ମଣିଷ ସମାଜ ଚଳେ ।
ଦୁଇ ବର୍ଷ ହେବ ପୁରା ବିଶ୍ୱ ନୂଆ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହ ଲଢୁଛି । ମଝିରେ ଟିକେ ଶାନ୍ତ ପଡିଥିବା ମହାମାରୀ ଏବେ ପୁଣି ସକ୍ରୀୟ ହୋଇଛି । ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ଯାଉଛି । ଏହାରି ଭିତରେ କରୋନା ଅନେକଙ୍କ ଜୀବନ ,ଜୀବିକା ଯାଇଛି । ଯେଉଁଥି ପାଇଁ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ମାନସିକ ଭାବେ ନିଜରକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଦେଲେଣୀ । ସେହି ଅନୂୁସାରେ ବି ଲୋକେ ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କଲେଣୀ । ସବୁ ଦୁର୍ଘଟଣାର ଯେମିତି ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ରହିଥାଏ । ଠିକ ସେହିପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଯୋଗୁଁ ଆମ ସମାଜରେ ବି ଅନେକ ଭଲ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଛି ।
ବିବାହ: କରୋନା ଯୋଗୁଁ ବିବାହ ପରମ୍ପରାର ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଛି । ପୂର୍ବ ପରି ବାଜା,ରୋଷଣି ସହ ଶହଶହ ବରଯାତ୍ରୀ ନୁହେଁ ବରଂ ଅତି କମରେ ଯେତିକି ଲୋକ ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ସେତିକି ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ଏବେ ବିବାହ ହେଉଛି । ଏଥିରେ କିଛି ଲୋକଙ୍କ କ୍ଷତି ହେଉଥିବା ବେଳେ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ଲାଭ ବି ହେଉଛି । ବିଶେଷକରି ଅନେକ ଗରିବ ବାପାମାଆ ଝିଅ କି ପୁଅ ବାହାଘରରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ଚିନ୍ତାରୁ ଟିକେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି ।
ପୂଜା,ପର୍ବ, ପରମ୍ପରା : ପୂଜା, ପର୍ବ ଓ ପରମ୍ପରାରେ ବି ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି । ଯାହାର ବଡ଼ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ରଥଯାତ୍ରା । ଲକ୍ଷଲକ୍ଷ ଭକ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ନୁହେଁ, ବିନା ଭକ୍ତରେ ବି ରଥଯାତ୍ରା ହୋଇଛି । ସେହିପରି ସବୁ ଧର୍ମରୁ ପୂଜାପର୍ବ ଓ ପରାମ୍ପରା ବି କରାଯାଉଛି କଟକଣା ଭିତରେ । କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ବିଭିନ୍ନ ପୂଜା ମଣ୍ଡପରେ ସାଜସଜା , ମନରଂଜନ ପାଇଁ ଯେଉଁ କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରାଯାଉଥିଲା ତାହା ବି ହେଉନାହିଁ । ପୂଜା,ପର୍ବ,ପର୍ବାଣୀରେ ଏପରି ନୂଆ ପରମ୍ପରା ଅନେକଙ୍କୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଉଥିବା ବେଳେ ଅନେକ ଲାଭ ବି ଦେଉଛି ।
ସଭା-ଶୋଭାଯାତ୍ରା– ବହୁ ସମୟରେ ଆମ ଭାରତ ବର୍ଷରେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ରାଜନୈତିକ, ଧାର୍ମିକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସାଂସୃତିକ ସଭା ଓ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ହେଉଥିଲ । ହଜାର ହଜାର ସଂଖ୍ୟକ ଲୋକ ଏକାଠି ହେଉଥିଲେ । ଏବେ ସବୁଥିରେ ରୋକ ଲାଗିଛି ।
ଖଟି-ଗହଳୀ : ଅଯଥାରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଖଟି ଓ ଗହଳି ଲାଗୁଥିଲା । ହେଲେ ଦୁଇବର୍ଷ ହେବେ ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ରୋକ ଲାଗିଛି । ଭୂତାଣୁର ଭୟ ଏମିତି ଘାରିଛି ଓ ସରକାରଙ୍କ କଟକଣା ଯୋଗୁଁ ଏସବୁ ବନ୍ଦ ଧୀରେଧୀରେ ବନ୍ଦ ହେବାରେ ଲାଗିଛି ।
ପରିବେଶ, ପ୍ରକୃତି ଓ ଜୀବଜନ୍ତୁ : ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତିର ପ୍ରଭାରରେ ପରିବେଶ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଛି । ଲକଡ଼ାଉନ ଯୋଗୁଁ ପରିବେଶ ପ୍ରଦୂଷଣ କମିବା ସହ ଲୋକମାନେ ପ୍ରକୃତି ଓ ଜୀବଜନ୍ତୁ ବି ମଣିଷ ସମାନ ସହ ସାମନ ଭାବେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ। ସେ ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ଅଧିକାଶ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ । ଯାହା ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ।
ହୁଏତ ଲମ୍ବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏସବୁ ନୂଆ ପରିବର୍ତ୍ତନ ରହିବ କି ନାହିଁ ତାହା କାହାକୁ ଜଣା ନାହିଁ । ହେଲେ ଏତିକି କୁହଯାଇପାରେ ସମୟ ଛକରେ ଏପରି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଯେତେ ଦୁଃଖ ଓ ସେତେ ଖୁସି ଦେଇଛି ଲୋକଙ୍କୁ ।

() ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆସିବ ଗରମ ପକୁଡ଼ି ଓ ଗରମ ଜିଲାପି । ସମୟ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ଟା ବେଳେ । ସେଦିନ ଚିନ୍ମୟ ଏମିତି ଘୋଷଣା କଲା । ଏହି ଘୋଷଣା ଯେମିତି ନିମିଷକ ପାଇଁ ୨୪ ଘଣ୍ଟିଆ ନ୍ୟୁଜ୍ ଚ୍ୟାନେଲ କାମ କରୁଥିବା କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ବୋଝ ଟିକେ କମ କରିଦିଏ । ମାସରେ ୩୦ଦିନ ଏପରି ଘୋଷଣା ହୁଏ । କିଏ କିଏ ଘୋଷଣା ହେବା କ୍ଷଣି କହନ୍ତି ଟିକେ ଜଲଦି ମଗାଇ ଦିଅ । ମୋର ପା ଡ଼୍ୟୁଟି ସରିଲାଣି । ଭାଇ ସତରେ ଆସିବ ତ ? ଆଉ କିଏ କହେ ଦେଖ ଚିନୁ ମୁଁ ଏବେ ଜଳଖିଆ ଖାଇବାକୁ ବାହାରୁଥିଲି ତମ ଘୋଷଣା ଶୁଣି ଆଉ ଯାଉନି । ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିଲି ୭ଟା ବେଳକୁ । ତାହାରି ଭିତରେ ଅନେକ ମନେ ମନେ ପକୁୂଡ଼ି କେମତି ଆସିବ ସେ ଚିନ୍ତା ବି କରୁଥାନ୍ତି । ନିଜେ ଆଣିଥିବା ଟିଫିନ ଦେଖି ମନେ ମନେ ଭାବୁଥାନ୍ତି ମୁଢି ମିକ୍ସଚର ସହ ପକୁଡ଼ି ଟିକେ ହୋଇଗଲେ ଭଲ ଲାଗିବ । ଆଉ କିଏ କହୁଥାଏ ଭାଇ ପକୁଡ଼ି ସହ ଟିକେ କଞ୍ଚାଲଙ୍କା ଓ ପିଆଜ ହେଲେ ଭଲ । ଆଉ ବସନ୍ତ ଭାଇ କହନ୍ତି ପକୁଡ଼ି ଖାଇବା ପରେ ଅଫିସର ଫେଣବାଲା କଫି ପିଇଦେବି । ସନ୍ଧ୍ୟା ଭଲରେ କଟିବ । ଆଉ କିଏ କହୁଥାଏ ଭାଇ ତେଲଭାଜି ନୁହେଁ, ଆଉ କଣ ଟିକେ ଭଲ ଜିନିଷ ମଗାନ୍ତୁ । ଆଜି ବାରଟା ଅଛି ପା । ଚିକେନ କି ବାଲି ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି ଟିକେ ହେଉ । ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଚିନୁ କହେ ମଗାନ୍ତି ଯେ ହେଲେ ଆଜି ମଙ୍ଗଳବାର ମୁଁ ଖାଇବିନି କି ଅନେକ ଆଜି ଖାଇବେନି । ତେଣୁ ରସାବଳୀ କି ପୋଡ଼ ନେଇଆସିବା । ଆଉ ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ଏକାସ୍ୱରରେ ଦୁଇଜଣ କହନ୍ତି ଟିକେ ଅଧିକ ପବନ ହୋଇଗଲା । ଏଭଳି ଘୋଷଣା ସରିବା ପରେ ଚିନୁ କହେ ହେଉ ପିକୁଡ଼ି ଆସୁ । ଅପେକ୍ଷା କର । ଏହାକହି ନିଜର ସହକର୍ମୀ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ଚିନୁ ଚାଲିଆସେ ହାଲକା ପବନରେ ଟିକେ ଚା ପିଇବା ପାଇଁ ତଳକୁ ।
ପ୍ରାୟ ୨୦ ମିନିଟ ପରେ ଯେତେବେଳେ ଚିନୁ ଅଫିସକୁ ଏଣ୍ଟ୍ରି ମାରେ କିଏ ନା କିଏ ପଚାରନ୍ତି ଭାଇ ପିକୁଡ଼ି କେତେବାଟରେ ହେଲାଣି । କିଛି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରିୟ ଗୋଷ୍ଠୀ କହନ୍ତି ଆରେ ପକୁଡ଼ି ସତରେ ଆସିବ ତ!ନହେଲେ ମୁଁ ବୁଢା ଦୋକାନକୁ ଯାଉଛି ଖାଇବାକୁ ଯିବି ଜଳଖିଆ । କାରଣ ମୋର ରାତି ୧୧ଟା୩୦ ଯାଏଁ ଡ଼୍ୟୁଟି । ନହେଲେ ତମ ଭରସାରେ ଭୋକରେ ମଲି । ଆଉ କିଏ କହେ ମୁଁ ତରତର ହୋଇ ଅଫିସ ଆସିଛି , କିଛି ଆଣିନି । ଏମିତି କେତେ କଣ ଆଲୋଚନା ହୁଏ ଘୋଷଣା ପରେ ।
ଅଫିସରେ ଚିନୁର ଏହି ଘୋଷଣା ନୂଆ ନୁହେଁ। ଅଧିକାଶ ସମୟରେ ସେ ଜଳଖିଆ ଘୋଷଣା କରେ ଓ କିଛି ନା କିଛି ମଗାଏ । କାହାଠାରୁ ପଇସା ନେଇ ଆଣୁ ଅବା ନିଜେ ଦେଇ ସେ କିଛି ତେଲଭାଜି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆଣିବା ଥୟ । ଶିଙ୍ଗଡ଼ା, ବରା, ଚପ , ମିଠା ସହ ବେଳେବେଳେ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ୁଥିବାବେଳେ ସେ ଖାଉଥିବା ନଳି ବି ଅଫିସ ଷ୍ଟାଫକୁ ଆଣି ଖୁଆଏ। ପଇସା ଯାହାର ହେଉ ପଛେ । ଅଧିକାଶ ସମୟରେ ୩ଶହ ଟଙ୍କା କି ୫ଶହ ଟଙ୍କା ହୋଇଗଲେ କାମ ସରିଲା । ଚିନୁର ଘୋଷଣା ବେଳେବେଳେ ଏମିତି ହୁଏ ଯେ ପବନ ପରି ଲାଗେ । ହେଲେ ବାସ୍ତବ ସତ ହେଲା ସେ କାହାଠାରୁ ପଇସା ନେଇ ଆଣେ ଓ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଆବଶ୍ୟକ ପଇସା ଦାତା ଦେଇ ନଥିବାରୁ ନିଜେ କିଛି ପଇସା ମିଶାଇ ଆଣେ । ଲକ୍ଷ ଅଫିସ ଏଡ଼ିଟର , ସିଇଓଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପିଅନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେମିତି ସମସ୍ତେ ସେ ଆଣିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବେ ସେ ଦାୟିତ୍ୱ ସେ ନିଜେ ନିଏ । ନିଜେ ବାଣ୍ଟେ । ନହେଲେ ଯାହାକୁ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଏ ତାହା ଉପରେ କଡ଼ା ନଜର ରଖେ । ଏହି ଜଳଖିଆ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ପାଆନ୍ତି । ହେଲେ କ୍ୟାମେରା ବିଭାଗ ଅଭିଯୋଗ କରେ ଭାଇ ଆମେ ପାଉନୁ। ଆଉ ମାସକୁ ୫ଥର ଯଦି ଆଇଟି ବିଭାଗ ଚିନୁ ଆଣିଥିବା ଜଳଖିଆ ପାଇଥିବ ତାହା ଭାଗ୍ୟର କଥା । ହେଲେ ଅଧିକାଶ ସମୟ ଚିନୁ ଆଳୁଚପ, ବରା, ଶିଙ୍ଗଡ଼ା, ପକୁଡ଼ି ଆଣେ ଓ ବାଣ୍ଟେ । ହେଲେ ୩୦ଦିନରୁ ୩ଦିନ ଯଦି ସେ ଗୋଟେ ଖାଇଥିବ ତାହା ବଡ଼ କଥା । ଏଥିପାଇଁ ନୀଳାଚଳ ଭାଇ ସବୁବେଳେ କହନ୍ତି ଭାଇ ତମେ ଆମକୁ ଏହି ଜିନିଷ ଖାଇବାକୁ ଦେବ ଆମ ଦେହ ଖରାପ କରିବ , ହେଲେ ନିଜେ ଖାଇବନି ନା। ଏଟା କଣ ଠିକ । ଅନେକ ସମୟରେ ଚ୍ୟାନେଲର ମୁଖ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି କାହିଁକି ଏଗୁଡ଼ାକ ଆଣୁଛୁ । ହେଲେ କିଛି କର୍ମଚାରୀ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ସଭିଁଙ୍କ ପାଇଁ ଆସୁଥିବା ଏହି ଜଳଖିଆକୁ ଅଧିକ ଖାଇ ଦିଅନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିଜ ପେଟ ଆଗେ ପୂରୁ । ଏମିତି କେତେ କଣ ମଜା ହୁଏ । ଏସବୁ ଜଳଖିଆ ଆସିବାର ବାହାନା କଣ କମ ଥାଏକି। କେଉଁ ଦିନ କାହାର ଜନ୍ମ ଦିନ ଥିବ କି କାହାର ବିବାହ ବାର୍ଷିକୀ ଥିବ , କି କାହାର ଝିଅ, ପୁଅ ଜନ୍ମଦିନ। ପୁଣି କାହାର ଭଉଣୀ, କି ଶାଳୀ ବାହାଘର ଥିବ ଅବା କିଏ ନୂଆ ମୋବାଇଲ ଫୋନ କିଣିଥିବ । ଏମିତି ବାହାନା ଭିତରେ ଖୋଜପଡନ୍ତି ଦାତା । ଯେଉଁମାନେ କିଛି ପଇସା ଦିଅନ୍ତି ଆଉ ସେଥିରେ ଜଳଖିଆ ଆସେ। ଅଫିସର ଅଧିକାଂଶ କର୍ମଚାରୀ ଯେମିତି ଏସବୁ ଜାଣିବା ପରେ ଚିନୁ ଏ ଅମକ ଭାଇର ଆଜି ଜନ୍ମଦିନ ସେ ଆଜି ଦେବେ ଏମିତି କହନ୍ତି । ଯେମିତି ଯମ ପାଖରେ ମୃତ୍ୟୁର ତାଲିକା ଥାଏ ଠିକ ସେହିପରି ଜନ୍ମଦିନ , ବିବାହ ବାର୍ଷିକ, ପଞ୍ଜିକା ଅଫିସର ରାଜାବାବୁଙ୍କ ପାଖରେ ଥାଏ । ଯମର ତାରିଖ ଭୁଲ ହୋଇଯାଇପାରେ ହେଲେ ରାଜାର ତାଲିକା ଭୁଲ ହୁଏନି। ଏହାଛଡ଼ା ଅଫିସରେ ଯଦି କେଉଁ ଷ୍ଟାଫଙ୍କର କେଉଁ ପ୍ରୋଗ୍ରାମ ୟୁଟୁବରେ ଅଧିକ ଲୋକ ଦେଖିଥିବେ ସେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଜଳଖିଆ ପାଇଁ ପଇସା ଦେବା ଥୟ । ଏହି ଦାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଭାଇ ଓ ଉପସ୍ଥାପକ ଓ କିଛି କମ୍ ଦରମା ପ୍ରାପ୍ତ କର୍ମଚାରୀ ଦିଲ ଖୋଲାରେ ପଇସା ଦେଉଛଥିବା ବେଳେ କିଛି ଆଙ୍କର ଓ କିଛି ପୁରୁଣା ଓ ଅଧିକ ଦରମା ଓ ଦାୟିତ୍ୱରେ ଥିବା କର୍ମଚାରୀ କିନ୍ତୁ ୩ଶହ ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ କୁନ୍ଥୁକୁନ୍ଥ ହୁଅନ୍ତି । କିଏ କିଏ ତ କହନ୍ତି ମୋ ପାଖରେ ମାତ୍ର ୨ଶହ ଟଙ୍କା ଅଛି ଚଳେଇ ଦିଅ । ଆଉ କିଛି ଜୁନିୟର ପିଲା ଓ ରିର୍ପୋଟର, ଓ କିଛି ଷ୍ଟାଫ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଯେତେ ଯିଏ କହିଲେବି ସେ ଟଙ୍କାଟିଏ ଦିଅନ୍ତି ନି । ଆରେ ସେମାନେ କଣ ଦେବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କି ? ହେଲେ ସେମାନେ ଷୁଣ୍ଠି ନୁହନ୍ତି । ହେଲେ ଦେବାର ମନବୃତି ନାହିଁ । ହେଲେ ଚିନୁ ସେମାନଙ୍କୁ ବି କେବେ ବାଧ୍ୟକରେ ନାହିଁ । ଚିନୁର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ନିୟମ ହେଲା ଜୁନିୟର ପିଲା କି କମ ଦରମା ପାଉଥିବା ପିଲାଙ୍କୁ ସେ କେବେ ଜଳଖିଆ ଆଣିବା ପଇସା ନିଏ ନାହିଁ । ହେଲେ ଆହୁରୀ ଅନେକ ଷ୍ଟାଫ ଅଛନ୍ତି ଯେ କି କହନ୍ତି ଚିନୁ ମୁଁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଛି କେତେ ପଇସା ଦେବି କୁହ ।
ବାସ ଏମିତି ଖୁସିର ଘୋଷଣାରେ ଥାଏ ଆନନ୍ଦ । କାରଣ କଥାରେ ଅଛି ତମେ ଯଦି କାହାକୁ ଖୁସି କରୁଥିବ ତମକୁ ବି କିଏ ଖୁସି କରାଇବେ । ତମେ ଯଦି କାହାକୁ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦେଉଛି , ଦୁଇଗୁଣ ଖାଇବାକୁ ତମ ପାଇଁ କିଏ ରଖିଥିବ । ଏସବୁ ପାଇଁ ଏ ସନ୍ଧ୍ୟା ଜଳଖିଆ ଚିନୁ ଆଣେନାହିଁ । ସେ ଖୁସିର ମାଟିରୁ ଆସିଛି, ସବୁବେଳେ ସଭିଁଏ କେମିତି ଖୁସିରେ ରହିବେ ସେ ଭାବନା ତା ମନରେ ଥାଏ । ତାହାକୁ କିଏ କଣ ଭାବନ୍ତି ସେ ଚିନ୍ତା ସେ କେବେ କରିନି । ଆରେ ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ କିଏ ଗୋଟେ ଆସି କହିଲା ଚିନୁ ଆଜି ଆଳୁଚପ ନାହିଁ, କେବଳ ବରା ନେଇଆସିଛି । ଚିନୁ କହିଲା ଚଳିବ… ଆଉ ତା ପରେ..