କିଛି ସମୟ କୋଳାହରରୁ ବାହାରି ଲିଟୁ ଚିନ୍ତା କଲା ମୁଁ ଯାହା କରିଛି ଠିକ୍ କରିଛି l ସେଦିନର ଗୋଟେ ଜିଦ୍ ମୋ ଜୀବନର ମୋଡ ବଦଲାଇ ଦେଇଛି l ହେଲେ ଜିଦ୍ ଟା ପୁଣି କଣ ବୋଲି ଲିଟୁ ତା ସାଙ୍ଗ ମାନସ ପଚାରିଲା l ସେ କହିଲା ଭାଇ ତୁ କଣ କୌଣସି କଥାରେ କିଛି ଜିଦ୍ କରିନାହୁ ? ଜାଣିପାରୁନୁ କଣ ଯେ l

ଜିଦ୍ ଭାରୀ କଠିନ ଶବ୍ଦ ହେଲେ ବି ଏହା ଭିତରେ ଥାଏ ମିଠାପଣ l ଛୁଆ ହେଉ କି ବୁଢ଼ା ଅବା ଯୁବକ ,ଯଦି ନିଜ ଜିଦ୍ ରେ ସଫଳ ହୁଏ ତେବେ ଜୀବନର ମିଠାପଣ କଣ ତାହା ଅନୁଭବ କରିଥାଏ l ଜିଦ୍ ଟା କାହାକୁ ସଫଳତାର ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚlଇ ଦେଇଛି ତ କାହାର ସଫଳତାରେ ବ୍ରେକ ଲଗାଇ ଦେଇଛି l ହେଲେ ସବୁ ଜିଦ୍ ଭିତରେ କିଛି ବାସ୍ତବ କାହାଣୀ ଲୁଚି ରହିଥାଏ l କାରଣ ତାହା ଅନ୍ତରର ବ୍ୟଥା ବ୍ୟକ୍ତ କରେ l ଜିଦ୍ ର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପରିଭାଷା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ l ସ୍କୁଲରେ ବାରମ୍ବାର ଫେଲ୍ ହେଉଥିବା ପିଲାଟି ସାର ଓ ସାଙ୍ଗଙ୍କ ପରିହାସ ପାଇଁ ଜିଦ୍ ଧରି ବସିଲା ଯେ ସେ ବଡ ହେଲେ ଜଣେ ଭଲ ଆଇଏଏସ ହେବ, ଆଉ ଦିନରାତି ଏକ କରି ତାହା ଜିଦ୍ ରେ ସେ ଅଟଳ ରହେ ଓ ଶେଷରେ ସଫଳତା ପାଏ l ଯେଉଁ ସାଙ୍ଗମାନେ ତାକୁ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ପରିହାସ କରୁଥିଲେ ପରିଣତ ବୟସରେ ତାକୁ ନିଜର ସାଙ୍ଗ ବୋଲି ଅନ୍ୟ ମାନଂକ ପାଖରେ କହି ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି l ଆଉ କଥା କଥାରେ କହନ୍ତି ଲିଟୁ ର ଜିଦ୍ ତାକୁ ଆଇଏଏସ କରିଦେଲା l ସେମିତି ପ୍ରେମିକା ଓ ପ୍ରେମିକର ଅନେକ କାହାଣୀ ବି ଆପଣଙ୍କ ନଜରକୁ ଆସିଥିବ l ପ୍ରେମିକାକୁ ପାଇବା ଜିଦ୍ ରେ ସାତ ଦରିଆ ପାର ହୋଇ ପ୍ରେମିକ ନିଜ ପ୍ରେମକୁ ପାଇଛି l ଏହା ବି ଜିଦ୍ ର ମିଠାପଣ l ଠିକ୍ ସେହିପରି ଜିଦ୍ ବେଳେ ବେଳେ ଭଲ ବନ୍ଧୁକୁ ଉଚିତ ବାଟରେ ଆଣେ ତ ଆଉ କେଉଁ ଜିଦ୍ ମନୋଭାବ ମଣିଷକୁ ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ l ଜୀବନକୁ ସରସ ଓ ସୁନ୍ଦର କରିବାରେ ଜିଦ୍ ଭୂମିକା ବହୁତ ବେଶୀ l ଜିଦ୍ କଷ୍ଟ ଦିଏନି ବରଂ କଷ୍ଟ ଲାଘବ କରେ l ପୁଣି ଜିଦ୍ ଲକ୍ଷ ଦିଏ ଓ ସଂକଳ୍ପ ପୂରଣ କରିବାକୁ ସାହସ ଦିଏ l ଯାହା ଦୈନଦିନ ଜୀବନରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ କେବେନା କେବେ ଅଙ୍ଗେ ଲିଭାଇଛି l ସ୍ବାମୀ, ସ୍ତ୍ରୀ କୌଣସି କାରଣରୁ ଝଗଡ଼ା ଲାଗି ଜିଦ୍ ଧରି ବସନ୍ତି କୌଣସି ଗୋଟେ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ନେଇ l ଜିଦ୍ ଟା ଏତେ ପରିମାଣରେ ଥାଏ ଯେ ପରସ୍ପର କଥା ବାର୍ତ୍ତା ବି ମାସ ମାସ ଧରି ବନ୍ଦ କରି ଦିଅନ୍ତି l ହଠାତ୍ ଦିନେ ସେହି ଜିଦ୍ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ଓ ସ୍ବାମୀ -ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ଆଗ ଅପେକ୍ଷା ବହୁତ ବଢିଯାଏ l ଆଉ ଉଭୟ ଜିଦ୍ କରନ୍ତି ଜୀବନ ସାରା କେବେ କିଏ କାହାର ଦୋଷ ଧରିବେ ନାହିଁ l

ଜିଦ୍ ତ ଗୋଟେ ମହା ସମୁଦ୍ର l ଏହି ସମୁଦ୍ରରେ କେତେ ନଦୀ, ନାଳ ଓ ବର୍ଷା ଜଳ ପରି ଅସରନ୍ତି ଜିଦ୍ ମିଶିଛି l ହେଲେ ମଣିଷ କଣ କେବେ ଜିଦ୍ ଛାଡ଼ିଛି ନା ଛାଡ଼ିବ l କାରଣ ଜିଦ୍ ଟା ଭାରି ଭଲ……

କଥା କଥାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ କହନ୍ତି , ଆଉ କଣ ସେ ଆଗ ପରି ସମୟ ଅଛି ! ଏବେ ତ ଖାଲି…. ତାହା ସହ ଯିଏ ଯାହା ପ୍ରସଙ୍ଗ ଯୋଡ଼ିପାରେ l ଏମିତି କଲେ ସେମିତି ହୁଏ, ସେମିତି ହେଉଥିଲା ସେ ସମୟରେ ଏପରି ଅନେକ କଥା ଘରର ଚାରି କାନ୍ଥ ଭିତରେ ତ୍ ପୁଣି ଗାଁ ଓ ଛକ ଖଟିରେ ଉଡିବୁଲେ l ୬୫ବର୍ଷର ରଘୁ ମୋଉସା ନିଜ ଜମାନା କଥା କହି ଏବେ ଓ ପୁରୁଣା କାଳକୁ ତୁଳନା କରୁଛନ୍ତି l ଆଉ ୨୦ବର୍ଷର ବିକାଶ ବି କହୁଛି ମୋର ପିଲା ଦିନଟା ଭାରି ଭଲ ଥିଲା l ଏ ସବୁ କେବଳ ଚିନ୍ତାଧାରା ନା ସମାଜ ଭିତରେ ଗୋଟେ ଧାରଣା ତାହା ଏବେ ବଡ ପ୍ରଶ୍ନ l ଆଉ ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ବି ଆମ ପାଖରେ l ମଣିଷର ଚିନ୍ତାଧାରା, ଭାବନା, କର୍ମ ସହିତ ସମାଜ ଓ ନିଜପ୍ରତି ତଥା ନିଜ ପରିବାର ପ୍ରତି ଥିବା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବୁଝିପାରିଲେ ଏ ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମିଳିବ l କାହିଁକି ଆମେ ଫେରିଯିବାକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି ? କଣ ଏମିତି ବଡ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଛି ସମାଜରେ ? ଯାହାକୁ ସାମୂହିକ ଭାବେ ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରି ପୁଣି ସେଥିରୁ ବାହାରିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି l ତାହାର କାରଣ ପ୍ରକୃତି କି ସମାଜ ବଦଳିନାହି l ଆମେ ବଦଳି ଯାଇଛନ୍ତି l ଆମର ଭୁଲ କୁ ନିଜେ ନବୁଝି ପାରି ଖାଲି ପୁରୁଣା ଦିନକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି l ଯାହାକି ଆମର ବୌଦ୍ଧିକ ଓ ମାନସିକ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଉନ୍ନତିରେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସାଜିଛି l କାରଣ ଖାଦ୍ୟ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସାମାଜିକ ଚଳଣୀ ଯାଏ ସବୁକିଛିରେ ଆବଶ୍ୟକ ଠାରୁ ଅଧିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି l ଫଳରେ ଆମ ଜୀବନରୁ ଚେତନା ଓ ଭାବନା କୁଆଡେ ଉଭା ହୋଇଯାଇଛି l ଯେତେବେଳେ ସେ ସବୁଠାରୁ ଆମେ ଦୂରେଇ ରହି କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି ସେତେବେଳେ ମନକୁ ଆପେ ଆପେ ଆସୁଛି ଟିକେ ଫେରିଯିବା l ତାହା କିଛି ବି ହୋଇପାରେ l

()ଜୀବନ ଯାତ୍ରାରେ ସାମୟିକ ବନ୍ଧୁତା ଚିରଦିନ ପାଇଁ ମନରେ ବସା ବାନ୍ଧେ l ଆଉ ସେ ବସା ଏମିତି ଯେ ବେଳେବେଳେ ବହୁତ ମନେପଡେ l ଅଜଣା ସଂପର୍କ କେତେବେଳେ ଯେ ରକ୍ତ ସଂପର୍କ ପରି ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ ତାହା ନିଛାଟରେ ଅନୁଭୂତି ଦିଏ l ତାଜା ହୁଏ ସେ ସଂପର୍କର ସ୍ମୃତି ଓ ଅନୁଭୂତି l ସମୟ ଚକ୍ରରେ କାହିଁକି କେଜାଣେ ମନ ହୃଦୟ ଝୁରୁଥାଏ ସେ ସଂପର୍କର ମିଠାପଣକୁ ନିଜ ଭିତରେ l ଦୁନିଆ ଯେମିତି ପୁରା ଏକୁଟିଆ ହୋଇଯାଏ l ଭାବିବା, ହଜିବା ଓ ସ୍ବପ୍ନ ରାଇଜକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସେ ସଂପର୍କ ପାଇଁ l ଯିଏ ଯେତେ କହିଲେ ବି ମନ ବୁଝେନା ଆଉ ପ୍ରେମ, ଅର୍ଥ, ଆପଣାରୁ ବି ସେ ଆଗରେ ରହେ l ଯେମିତି କେଉଁ ଜନ୍ମଜନ୍ମର ସଂପର୍କର ସେତୁ ଆଜି ବିଦେଶୀ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଆଗମନ ପରି ସମୟ ଚକ୍ରରେ ଆସିଥିଲା ଓ ନିଜର ଡୋରି ବାନ୍ଧି ଦେଇ ପୁଣି ଦୂରେଇ ଗଲା l ହୁଏତ ସେ ସଂପର୍କ ପୁଣି କେତେବେଳେ ଯୋଡି ହେଵ ତାହା ଜଣାନାହିଁ ହେଲେ ଏତିକି ଜଣା ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଦିନେ ସେ ସଂପର୍କ, ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତିକୁ ନେଇ ସବୁବେଳେ କଥା ହେବ, ଭାବ ବାଣ୍ଟିବ ଓ ସେହ୍ନ ଦେବ l ଖାଲି ଏତିକି ଫରକ ଯେ ସଂପର୍କ ସେମିତି ରହିଥିବ ହେଲେ ଆଉ ସମୟର ତାଳ ଦେଇ ଚରିତ୍ର ବଦଳୁ ଥିବେ l ଯାହାକୁ କେବଳ ଅନୁଭବ ଓ ଅନୁଭୂତି ଭିତରେ ଝୁରୁଥାଏ ମଣିଷ l