() ଚକ୍ରପରି ବୁଲୁଛିି ସମୟ । ସମୟ ଚକ୍ରରେ ଜୀବନ ବୁଲୁଛି । ଏହି ଜୀବନ ଚକ୍ରରେ ସର୍ମ୍ପକ ଅନେକ ଆପେଆପେ ଗଢିଉଠେ । କିଛି ସର୍ମ୍ପକ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଯାଏ ଆଉ କିଛି ସର୍ମ୍ପକ ଚଲା ବାଦଲ ପରି ଚାଲିଯାଏ ସମୟର ସହିତ । ହେଲେ ତାହାରି ଭିତରେ ମଣିଷକୁ ବଂଚିବାକୁ ପଡ଼େ । ଏମିତି ଜୀବନ ବିତିିଚାଲିଥିଲା । ହଠାତ ଦୁଇବର୍ଷ ହେବ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଆସିଲା ତାହା ଜୀବନ ରାସ୍ତାରେ ଏବେ ପ୍ରତିିବନ୍ଧକ ସାଜିଛି । ମଣିଷ ଚାହିଲେ ବି କିଛି କରିପାରୁନି । ବରଂ ସମୟ ଅନୁସାରେ ତାକୁ ଭୟ କରି ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷତି ରଖିବା ପାଇଁ ବାଟ ଖୋଜୁଛି । କଣ କରିବ , କଣ ନକରିବ ତାହା ବି ଭାବିପାରୁନାହିଁ । କେବଳ ପ୍ରତି ମୃହୁର୍ତ୍ତରେ ଜୀବନ କିପରି ବଂଚି ରହିବ ସେ ଚିନ୍ତା ଘାରିଛି ତାକୁ । ଅନେକ କଥା,ବ୍ୟଥା , କଟକଣା, ଉପଦେଶ ସାଙ୍ଗକୁ ଚିନ୍ତା ବାହାରେ ଗୋଟେ ପୃଥିବୀ ଦେଖୁଛି ସେ । ଯେଉଁଠି କୋଳାହଳ ନୁହେଁ, ଶୂନଶାନର ରାଜ ଚାଲିଛି । ଯେଉଁଠି ଦିନରାତି ଏକ ପରି ଲାଗୁଛି । ଗୋଟିଏ ଭୂତାଣୁ ପାଖରେ ହାର ମାନୁଛି ବିଶ୍ୱ । ମଣିଷ ତ ମଣିଷ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜାପାଠରେ ବି କଟକଣା ଲାଗିଛ ି । ଲାଗୁଛି ଯେମିତି ଏକ ନୂଆ ପୃଥିବୀ ସୃଷ୍ଟିର ଏହା ଏକ ଅୟ ଆରମ୍ଭ । ଯେ କୌଣସି ଗୋଟେ ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ କିଛି ନା କିଛି କଷ୍ଟ ବାଟଦେଇ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ । ଠିକ ସେହିି ସମୟ ଦେଇ ଏବେ ବୋଧେ ସଂସାର ଗତି କରୁଛି । ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଆମକୁ ଅତିଷ୍ଠ କଲାଣି । ତଥାପି ଏହି ସମୟକୁ ଆମକୁ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ହଁ ଏ ଆରମ୍ଭ ଆମକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉଛି , ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି , ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ଦେଉଛି , କାହାର ସଂସାର ଉଜାଡ଼ି ଦେଉଛି ତ କାହାର ସର୍ମ୍ପକ ଛିହ୍ନ କରୁଛି । ପୁଣି କାହାକୁ ଏକୁଟିଆ କରିଦେଉଛି । ହେଲେ ଏସବୁ ଭିତରେ ବି ଆମକୁ ବଂଚିବାର ରାହା ଦେଉଛି ଓ ଅନେକ ଶିକ୍ଷା ବି ଦେଉଛି । ଏ ସମୟ ଆମକୁ ଚେତାଇ ଦେଇଛି ଯେ , ଏ ସୁନ୍ଦର ଦୁନିଆରେ ବି କିଛି ଅସୁନ୍ଦରତା ରହିଛି । ଆଉ ସେହି ଅସୁନ୍ଦରତା ଭିତରୁ ବି ନୂତନ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଜାତ ହେଉଛି । ଯେମିତି ପଙ୍କରୁ ପଦ୍ମ, ଅଳିଆରୁ ଗଜା, ନାଳ,ରକ୍ତ,ପାଣି ଭିତରୁ ଜୀବନର ସୃଷ୍ଟି । ଠିକ ସେହିପରି ଏ ସମୟ । ଅଦୃଶ୍ୟ ଭୂତାଣୁ ତାଣ୍ଡବ ପରେ ଏମିତି ଏକ ନୂତନ ଦୁନିଆ ଆଡ଼କୁ ଆମେ ଗତି କରୁଛନ୍ତି । ଆଉ ଯେଉଁ ଦୁନିଆରେ ପ୍ରକୃତି,ପାହାଡ଼, ପରିବେଶ, ଜୀବଜନ୍ତୁ ସଭିଁଙ୍କର ଥିବ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ରତା ଓ ବଂଚିବାର ହକ । ତାରତମ୍ୟ ନୁହେଁ , ବରଂ ରହିବ ପରସ୍ପର ପରସ୍ପର ସହିତ ସର୍ମ୍ପକ ଓ ଭଲପାଇବା । ମଣିଷ କିପରି ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ଅମଣିଷ ପଣ, ଗର୍ବ ,ଅହଂକାର, ଲୋଭ, ମାୟା ଭିତରୁ ବାହାରି ଧୀରେଧୀରେ କିପରି ସୁପଥରେ ଯିବ ତାହା ଏବେ ସମୟ ଆହ୍ୱାନ ଦେଉଛି । ନିଜେ ସୁଖରେ ବଂଚିବା ସହ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସୁଖରେ ବଂଚିବା ପାଇଁ ସହଯୋଗ କରିବା ତାହା କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଏ ସମୟ ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଚାଲିଛି । ପ୍ରେମ, ସଦଭାବନା, ସ୍ନେହ, ସାହାର୍ଯ୍ୟ, ସହଯୋଗ, ଶୃଙ୍ଖଳା, ଜୀବନଚର୍ଯ୍ୟା, ଯୋଗ, ଭୋଗ , ଚେରମୂଳି ଓ ମେଡ଼ିସିନ, ଆଧୁନିକତା, ପାରମ୍ପିରକ, ପୁରାଣ.ଶାସ୍ତ୍ର, ବେଦ ଓ ଅଧ୍ୟାତ୍ମକତା , ସାଙ୍ଗ , ସାଥି, ପରିବାର , ରକ୍ତ ସର୍ମ୍ପକ ଓ ଆତ୍ମ ସର୍ମ୍ପକ , ଜୀବଜନ୍ତୁ, ଗଛଲତା, ବିଶାଳର ପ୍ରକୃତି ସହିତ ଆମକୁ ବଂଚିବାକୁ ପଡ଼ିବ ତାହା ବି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛି ଏ ସମୟ ।
ବିପଦ ଟଳିଯିବ, ସମୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଯିବ , ସବୁଦିନ ଏ    ଭୁତାଣୁ  ନଥିବ କି କଟକଣା । ସବୁଦିନ ତୁମେ ନଥିଲେ , କି ମୁଁ । ହେଲେ ଏ ଦୁନିଆ ଥିବ , ଏମିତି ନୂଆ ସମୟ ଆସିବ ଓ ନୂୂଆ ଦୁନିଆ ଦେଖୁଥିବ ବିଶ୍ୱ । ତେଣୁ ଏସବୁ ଚିନ୍ତା ନକରି ଚାଲ ଜୀବନକୁ ବୁଝିବା ଓ ସମୟର ଆହ୍ୱାନରେ ନିିଜେ ବଂଚିବା ଓ ଅନ୍ୟକୁ ବଂଚିବାରେ ସହଯୋଗ କରିବା । ଏଥିଲାଗି ତ ପିଲାଦିନେ ଗୀତଟେ ଅନେକ ଶୁଣିଛନ୍ତି ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ବୋଲିଛନ୍ତିି କି ସୁନ୍ଦରର ଆହା କି ଆନନ୍ଦମୟ ଏହି ବିଶାଳ ସଂସାର । ଧନ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୃ ମହିମା ତୁମର , ଅଟେ ଅନନ୍ତ ସାଗର…….

() ହଠାତ ଦିନେ ସଂନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇଆସୁଥାଏ । ଅଫିସ କାମରୁ ହାଲକା ହେବା ପାଇଁ କିଛି ବନ୍ଧୁ ଓ ପ୍ରିୟ ସହକର୍ମୀ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ ଖୋଲାପବନରେ ଚା ପିଇବା ପାଇଁ । ସହରର ଗଳି ଭିତରକୁ ଯାଇଥିବା ନୂତନ ଲମ୍ବା ଓସାରିଆ ରାସ୍ତାରେ ଚା ଦୋକାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲୁଥାନ୍ତି ସଭିଁଏ । ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟ ଭିତରେ ଯେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ପୃଥିବୀରେ ବୁଲିବାର ମଜା ଥାଏ ତାହା କେବଳ ତଳକୁ ଆସିଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ଜାଣିପାରନ୍ତି । ସବୁ ଶୂନଶାନ ଭିତରେ ବି କୋଳାହଳ,ସବୁ ନିରାଶ ଭିତରେ ଆଶାର ସଂଚାର , ଜୀବନର ନୂଆ ଜୋସ ଓ ନୂଆ ଦିଗ ତାହା ସହ ପ୍ରକୃତି ସହ ଖେଳିବାର ମଜା । ବେଳେବେଳେ ତ ସେ ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟ କାହାକୁ ପ୍ରେମରେ ବୁଡ଼ାଇଦିଏ ଆଉ କାହା ମନରେ ଜ୍ରାଗତ ହୁଏ ପ୍ରେମର ନୂଆ ସମ୍ଭାବନା । ଏଠି କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମର ଭରିଭାଷା ପୁରା ଭିନ୍ନ । ପୁରା ବିଶ୍ୱ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବାର ଯେମିତି ଏ ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟରେ ଥାଏ ବର୍ଷବର୍ଷର ଘଣ୍ଟାଘଣ୍ଟା ସମୟ । କିଏ  ପ୍ରକୃତିର ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ରୂପ ଫୋଟ ଉଠାଇ ଖୁସି ହୁଏ, ତ ଆଉ କିଏ ନିଜର ପରିବର୍ତ୍ତନ ରୂପକୁ । ପୁଣି କେତେବେଳେ କିଏ କାହା ପାଇଁ ଫୋଟ ଉଠାଇନିଏ ସମୟର ଉପଯୋଗ କରିବା ପାଇଁ । ମଜା,ମସ୍ତି, ଭଲପାଇବା ସହ ଜୀବନର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ସମୟ ଉପଯୋଗୀ ସଙ୍କେତ ମଧ୍ୟ ଏହି ସ୍ପଳ୍ପ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଆଲୋଚନା ହୋଇ ସରିଯାଏ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ନୂଆ ଜୋସ ଆଉ ନୂଆ ସମ୍ଭାବନା ଭରିଦିଏ ସଭିଁଙ୍କ ମନରେ । ଜୀବନକୁ ଚିହ୍ନବା, ଅନ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିବା ଓ ଆଜି ପାଇଁ ବଂଚବାର ଯେମିତି ଏହି ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟଟା ଦେଖାଏ ରାସ୍ତା । ଏହି ସ୍ପଳ୍ପ ସମୟ ଭିତରେ ଥାଏ ଗାଁର ପୁରୁଣା ଦିନର ସ୍କୃତି ସହ ବୟସ ଚକ୍ରର ସବୁ ଅନୁଭୂତି ଓ ପାଗଳାମି । ତାହାସହ ପୁଣି ଆକର୍ଷଣ ଓ ଆକସ୍ମିକ ଘଟଣା ଇତିହାସ ଓତ୍ତବର୍ତ୍ତମାନ । ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ , ଭବିଷ୍ୟତ ଆଲୋଚନାରେ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ବେଶୀ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଏ ଏହି ସ୍ପଳ୍ପ ସମୟ । ଆଉ ତାହାରି ଭିତରେ କିଏ ଜଣେ କହିଦିଏ ଭାଇ ଅକ୍ସିଜେନ ଆସିଗଲା , ଆରେ ଏ ଅକ୍ସିଜେନ ସିଲିଣ୍ଡର ଭିତରେ ଥିବା ନିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଚା ଦୋକାନିର ଗରମ ଚା । ଚା ହାତକୁ ଆସିଲା ପରେ ବି ଜୋସ ସେମିତି ଥାଏ ହାଲାକ ହେବାର ନିଶାଟା । ସହର ଭିତରେ ବି ଗାଁ ବଂଚିଛି, ବୟସ ଭିତରେ ବି ପ୍ରେମ ଲୁଚିଛି, ଜୀବନ ଭିତରେ ବି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଲୁଚିଛି । ଆଉ ଚା ଭିତରେ ବି ହାଲକା ହେବାର ସ୍ଥାନ ପୁଣି ଲୁଚିଯାଇଛି । ପରଦିନ ପୁଣି ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ  ପଦାକୁ ଆସୁ  । ତେଣୁ ଜୀବନର କୋଳାହଳରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ ଏହି ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟରେ ଯେ ଏତେ ଭଲପାଇବା ମିଳେ ତାହା ଯିଏ ସମୟ କାଢି ଆସିଛି ସିଏ ହିଁ  ଜାଣିଛି । ….

() ଗୁରୁବାର ରାତି ଭୋଜନ ସମୟରେ ଦାସବାବୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ ଏଇଟିି ମାନିଲନି ମୋ କଥା, କାଲି ଶୁକ୍ରବାର । ଶନିବାର , ରବିବାର ସବୁ ବନ୍ଦ । ଘରେ ଖାଇବା ଜିନିଷ ପରିବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଚା ପତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାହିଁ । ମନେ ରଖିଥିବ । ବାସ.. ରାତିଭୋଜନ ଅଧାରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣିବା ପରେ ଦାସବାବୁ କହିଲେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନି । କାଲି ସକାଳୁ ସବୁ ନେଇ ଆସିବା । ଶୁକ୍‌୍ରାବର କିନ୍ତୁ ଦାସ ବାବୁ ଉଠିଲା ବେଳକୁ ସକାଳ ନଅଟା । ଚା ଟିକେ ନପିଇ ଦାସବାବୁ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରିବେ ବା କେମିତି । ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିରତ ହୋଇଛି ତାଙ୍କର । ସ୍ତ୍ରୀ ଚା ଦେଉ ଦେଉ କହିଲେ ଆଉ କେତେବେଳେ ଯିବ । ୧୨ଟାରେ ତ ସବୁ ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବ । ସ୍ତ୍ରୀ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ଆଉ ନିତ୍ୟକର୍ମ କରିବେ କଣ ଦାସ ବାବୁ ବାହାରିଲେ ଶୋଉଦା , ପରିବାର ଓ ଘର କିଛି ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଆଣିବା ପାଇଁ । ଦାସବାବୁ ଟିକେ ମୋଟା ଲୋକ । ଏଣେ ସରକାର ନିୟମ କରିଛନ୍ତି ଲକଡ଼ାଉନ ସମୟରେ ମାର୍କେଟକୁ ଚାଲିଚାଲି ଯାଇ ଜିନିଷ କିଣିବା ପାଇଁ । ତେଣୁ ଦାସବାବୁ ହାତରେ ବେଗ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଥିବା ଲମ୍ବା ତାଲିକା ନେଇ ବାହାରିଲେ ମାର୍କେଟକୁ । ଖରା ଟାଣ । ଦାସବାବୁ ମାର୍କେଟକୁ ଚାଲିଚାଲି ହାଲିକା ହୋଇ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ଶୋଉଦା ଦୋକାନାରେ ଳମ୍ବା ଭିଡ଼ ଓ ପରିବାର ଦୋକାନରେ ଲୋକ ଚଡ଼ାଚଡ଼ି । ଏହା ଦେଖି ଦାସବାବୁଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଆହୁରୀ ବଢିଗଲା । ଯୋଗକୁ ସେ ସମୟରେ ଏ ଝାଳନାଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଦାସବାବୁଙ୍କ ମୁହଁରୁ ମାସ୍କ ଟିକେ ଖସି ପଡ଼ିଛିି । ଠିକ ଏତିକି ବେଳେ ପିସିଆରେ ଭ୍ୟାନରୁ ଜଣେ ପୋଲିସ ଓହ୍ଳାଇ କହିଲେ ମାସ୍କଟା ଠିକ ଦସ ପିନ୍ଦନ୍ତୁ । ଏମିତି ଟେନସନ ଭିତରେ ଦାସବାବୁ ଶୋଉଦା ଓ ପରିବାର ଓ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଧରି ଘରକୁ ଫେରିଲେ । ଟିକେ ମୋଟା ଲୋକ ସେ , ତା ସାଙ୍ଗକୁ ସେ ମଧୁମୟ ରୋଗୀ ବି । ତେଣୁ ଘରେ ପହଞ୍ଚିବା ମାତ୍ର ଦାନ୍ତ ତରତରରେ ଘଷି ଖାଇବାକୁ ମାଗିଲେ । ଆଉ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ ହେବା କ୍ଷଣି ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ ହେଇଟି କି ଆଳୁ ଆଣିଛ , ହାତ ମାରିଲା ବେଳକୁ ପଛା ବାହାରିଲାଣି । ଆଉ ଦହି କୁଆଡ଼େ ଗଲା … ବିଚାର ଦାସ ବାବୁ ସ୍ତ୍ରୀ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲା…..

ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବୁଥିବେ ,ଅଭାବ ସହିତ ପରିବେଶ ସଚେତନତାର ସର୍ମ୍ପକ କଣ ? ତାଛଡ଼ା ଏ ଗୋଟିଏ ଖାପ ଖାଉନଥିବା ଶୀର୍ଷକ ବୋଲି ମନେ ହେଉଥିବ ନିଶ୍ଚିତ । ଆପଣ ଠିକ ଭାବିଛନ୍ତି , ମତେ ବି ପ୍ରଥମେ ଠିକ ସେମିତି ଲାଗୁଥିଲା କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଯେତେ ପଢିବେ ଜାଣିପାରିବେ ସେ ଏହାହିଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଶୀର୍ଷକ ।
କୁହାଯାଏ ଯେ ଅଭାବରେ ସ୍ୱଭାବ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ , କିନ୍ତୁ ଅଭାବରେ ଯେ କେତେ ଉପକାର ହେଉଥିଲା ତାହା ଏହି ମହାମାରୀ ସମୟରେ ଅନେକ ଦୃଦବୋଧ କରିପାରିଥିବେ । ଆପଣମାନେ ଜାଣିଥିବେ କିଛି ଦଶନ୍ଧି ପୂର୍ବରୁ ଆଧୁନିକତାର ଛାପ ଏତେଟା ପଡ଼ିନଥିଲା । ଗାଁ ଗହଳୀରେ ଲୋକେ ନିଜ ପାଖରେ ଯାହା ସଂସାଧନ ଥିଲା ସେଥିରେ କାମ ଚଳାଉଥିଲେ । ଉଦାହାର ସ୍ୱରୂପ ବାସନ ସଫା କରିବା ପାଇଁ ଚୁଳି ପାଉଁଶର ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ , ଦାନ୍ତ କାଠିର ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ । ମାଟିପାତ୍ରରେ ରୋଷେଇ ହେଉଥିଲା, ଓ ମୁଣ୍ଡସଫା କରିବା ପାଇଁ ମାଟିର ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ ।
ଏବେ ଏସବୁ ଗପ ଭଳି । କିନ୍ତୁ ନିଜ ଅଜ୍ଞାନତରେ ହେଉପଛେ ଏସବୁ କିଛି ଅଭାବ ପାଇଁ ସେମାନେ ନିଜର ଓ ନିଜ ପରିବେଶର ହିତ ସାଧନ କରୁଥିଲେ । ସମୟ ବଦଳିଛି , ତାହା ସହିତ ବଦଳିଛି ମଣିଷର ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ବ୍ୟବହାର । ଆଧୁନିକତାକୁ ଆପଣାଇ ମଣିଷ ଥକିଯିବା ପରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଛି ପୁରୁଣା ଜିନିଷ କିନ୍ତୁ ନୂଆ ଢଙ୍ଗରେ । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଏବେ ଅନଲାଇନରେ ଗୋବର ଘସି ମିଳୁଛି , ଦାନ୍ତ କାଠିମିଳୁଛି ପୁଣି କେତେକ ସଂସ୍ଥା ତାଙ୍କ ଜିନିଷ କିଣିଲେ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଗଛ ଲଗାଇଦେବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୃତି ଦେଉଛନ୍ତି । ଏହିସବୁ ଦେଖି ସତରେ ଆଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ । କେତେକ ଲୋକ ମାଟି କଫରେ ଚା ପିଇ ଓ ମାଟିହାଣ୍ଡି ମାଂସ ଖାଇ ନିଜକୁ ପରିବେଶ ପାଇଁ ସଚେତନ ବୋଲି ଜଣାଉଛନ୍ତି ।
ଆମେ ଆଧୁନିକତାର ବିରୋଧରେ କହୁନାହୁ । କିନ୍ତୁ ଏହିସବୁ ମିଛ ସଚେତନତା କରିବା ଅପେକ୍ଷା ନିଜେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପରିବେଶ ସଚେତନ କରାନ୍ତୁ ଓ ପରିବେଶର କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଆମେ ଛାଡ଼ିଯାଇଥିବା ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶ ହିଁ ପରବର୍ତ୍ତ;ୀ ପିଢି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ।

ସନ୍ଦୀପ ପାଠୀ…

() କରୋନର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହରୀ ସବୁଠି ଆତଙ୍କ ଖେଳାଇଛି । ସେଥିପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ଲକଉଡ଼ାନ । ଘରର ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ଆବଦ୍ଧ ହୋଇଛି ମଣିଷ ଜୀବନ । ମାସ, ବାର, ଦିନ ଓ ଋତୁ ସବୁ ଯେମିତି ସମାନ ହୋଇଛି ସଭିଁଙ୍କ ପାଇଁ । ଏମିତକିି ତାରିଖ, ବାର ବି ମନେ ରହୁନାହିଁ । ହେଲେ ତାହାରି ଭିତରେ ବି କଟୁଛି ଜୀବନ, ଚାଲିଛି ଭାବର ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ , ଆଉ ସବୁକିଛି । ପ୍ରକୃତି ପରି ମଣିଷ ସ୍ଥିର ହୋଇପାରେ ନାହିଁ, ସେ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୈଳୀ । ପ୍ରକୃତିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରୁ ଜୀବନ ବଂଞ୍ଚିବାର ପ୍ରେରଣା ନେଇ ସମୟ ବିତାଉଛି ମଣିଷ । ଆଉ ଏହି ସମୟରେ କେତେବେଳେ ତା ଭାବନାରେ ବସନ୍ତ ଆସୁଛି ତ କେଳେବେଳେ ଫଗୁୁଣ । ଯାହାକୁ ମଣିଷ ନିଜନିଜ ଢଙ୍ଗରେ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି । କେତେବେଳେ ସାଙ୍ଗ ଗ୍ରୁପରେ କଥା ହେଲା ବେଳେ ମନର କଥାକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି ତ ଆଉ କେତେବେଳେ ଏକୁଟିଆରେ ନିଜ ମନକୁ ନିଜେ କହି ଚାଲିଛି । କିଏ କିଏ ତ ଫୋଟ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ଭାବନାକୁ ପରିପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି । ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ସହ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବି ଆତ୍ମ ସନ୍ତୋଷ ଓ କଷ୍ଟ ଭିତରେ ବଞ୍ଚିବାର ବିଶ୍ୱାସ ଭରିଦେଉଛି । ଏମିତିରେ ସକାଳୁ ରାତି ଯାଏଁ ସମୟ କେମିତି କଟିଯାଉଛି ତାହା ଜଣାପଡ଼ୁନାହିଁ । ହଁ ସର୍ମ୍ପକ ଓ ସମୟ ଭିତରେ ତାଳମେଳ ଦେଇ ଚାଲିଛି ସବୁକିଛି । ଏକଥା ସତ ଯେ ମୁକ୍ତବିହଙ୍ଗ ପରି ଏବେ ନିଜ ଦୁନିଆ ରାଇଜରରେ ବୁଲି ହେଉନାହିଁ । ହେଲେ ଭାବନରେ ରାଇଜରେ ଓ ଭାବର ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ ନେଟୱାର୍କରେ କିଛି ପ୍ରତିବନ୍ଧକ କି କଟକଣା ନାହିଁ । ଯାହା ଆମକୁ ରଙ୍ଗୀନ କରିବା ସହ ସବୁ ସମୟରେ ଦୁନିଆ ରଙ୍ଗୀନ ଦୁନିଆରେ ବଞ୍ଚିବାର ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି । ଯାହା ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆରେ କବିତା, ଗଳ୍ପ, ଗୀତ , ଫୋଟ ଅପଲୋଡ଼ କରି ପ୍ରତି ବର୍ଗର,ଆଉ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକ ନୂଆ ଜୀବନର ସଙ୍କେତ ଦେଇଚାଲିଛନ୍ତି । ସେ ଦୁନିଆକୁ ଠିକ ସେ ଜାଣିନଥିବା ଶିଶୁ ଟିଏ ହେଉ କି , ଯୌବନରେ ପାଦ ଥାପି ସାରଥିବା ଯୁବପୀଢି , କି ମଧ୍ୟମ ବୟସ୍କ ଅବା ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ । ସିଭଁଙ୍କ ମନରେ କେତେବେଳେ ଫଗୁଣ ତ କେତେବେଳେ ବସନ୍ତ ଭାବନ ଜାଗ୍ରତ ହେଉଛି । ଆଉ ତାହା ହିଁ ବାସ୍ତବ ଜୀବନ । ଆଉ ଏସବୁ ଭିତରେ ମଣିଷ ସମାଜ ନିଜର ମନ ବଳକୁ ବୃଦ୍ଧି କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ଭୂତାଣୁକୁ ଚେତେଇ ଦେଉଛି ତୁ ଯେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ,ଭୟଙ୍କର ଓ ଛଳାନାକାରୀ ହୋଇ ତୋର ରୂପ ବଦଳାଇଲେ ବି ଏ ମଣିଷ ସିଭ୍ୟତାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ । ଆଉ ଏହାରି ଭିତରେ ଭଲପାଇବାର ସଙ୍କେତ ଅନେକଙ୍କ ମନରେ ଆସୁଛି ମୁଁ ଫଗୁଣରେ ଅଛି ଆଉ ସେ ବସନ୍ତରେ ….

() ଜୀବନରେ ବନ୍ଧୁଟିଏ ମିଳିବା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ । ମନକୁ ବୁଝୁଥିବା ଓ ବୁଝାଉ ଥିବା ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଟିଏ କମ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳେ । କୁହାଯାଏ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଥିଲେ ହିଁ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ମିଳିଥାଏ । କାରଣ ସେ ହିଁ ତ ଜୀବନର ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ସାଥି ହୁଏ । ଜୀବନକୁ ବୁଝେ , ବିଶ୍ୱାସ ଦିଏ ନିଶ୍ୱାସକୁ । ଯାହାର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଟିଏ ଅଛି ତାହା ପାଖରେ ଦୁନିଆର ସବୁକିଛି ଅଛି କହିଲେ ଭୂଲ ହେବ ନାହିଁ । କାରଣ ଏହି ସର୍ମ୍ପକରେ ନଥାଏ ସ୍ୱାର୍ଥ । ଥାଏ କେବଳ ଭଲ ପାଇବା ଆଉ ଭଲ ପାଇବା ।
ଗାଁ କି ସହରରେ ଯଦି ଗୋଟେ ପିଲା କିଛି ଖରାପ କାମ କରେ ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗେ ଗାଁର ମୁରବୀ ଓ ଲୋକେ କୁହାକୁହି ହୁଅନ୍ତି ସେ ପା ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ ପଡ଼ି ଏପରି ହେଉଛି । ସେ କଣ ଆଗରୁ ସେମିତି ଥିଲା କି ? ଏମିତି କେତେ କଣ । ଯେମିତି ସାଙ୍ଗ ସବୁ ଭଲ ଗୁଣର ଶ୍ରେୟ ନିଏ ଠିକ ସେମିତି ସବୁ ଖରାପ ଗୁଣର ଦୋଷ ବି ସେ ମୁଣ୍ଡାଏ । ଆରେ ଏ ଲକ ଡ଼ାଉନ ସମୟରେ ହଠାତ କାହିକିଁ ସାଙ୍ଗ କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲା । ଏବେ ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭୂତାଣୁ କବଳରୁ ନିଜର ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଲେ ଘରେ ରହିବା ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ । ଖାସ ସେଥିଲାଗି ଏବେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ଘରର ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ସୀମିତ l ଆଉ ଏହି ସମୟରେ ସଭିଁଙ୍କ ପ୍ରାୟ ପ୍ରିୟବନ୍ଧୁ ସାଜିଛି ମୋବାଇଲ ଫୋନ । ସକାଳୁ ସଂଞ୍ଜ ଯାଏ ମଣିଷର ସମୟ କଟୁଛି ତାହା ସହ । ତାହା ପୁଣି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ କାମରେ ଲାଗୁଛି ସେ । ଜୀବନରେ ଏ ମୋବାଇଲ ସବୁ ବନ୍ଧୁକୁ ପଛରେ ପକାଇ  ମନ ଜଣିନେବ ତାହା କିଏ ଜାଣିଥିଲା । ହଁ ଆଜି ତାହା ବାସ୍ତବ । ମୋବାଇଲ ନଥିଲେ ଜୀବନଟା କଣ ହୋଇଥାନ୍ତା ତାହା ଭାବିବା ବି କଷ୍ଟ । ହେଲେ ଏହି ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁକୁ କିଏ କେମିତି ବ୍ୟବହାର କରୁଛି ତାହା ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ । ପିଲାମାନେ ଲକ ଡ଼ାଉନରେ ସ୍କୁଲ ଛୁଟି ଥିବାରୁ ମୋବାଇଲର ସହଯୋଗରେ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢୁଛନ୍ତି, ଅନେକ ବୟସଙ୍କ ଓ ଘରଣୀକୁ ମନରଂଜନ କରିବାରେ ଏହା ବେଶ ସହାୟକ ହେଉଛି । ଆଉ ଯୁବଗୋଷ୍ଠୀ ପାଠପଢା , ରିସର୍ଚ୍ଚ ସହ ମୋବାଇଲରେ ଟାଇମ ପାସ କରି ସମୟ ବିତାଉଛନ୍ତି । ଯେମିତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ ବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ କିଛି ଭଲ ଓ ଖରାପ ଗୁଣ ଶିଖାଯାଏ । ଠିକ ସେହି ପରି ଲକ ଡ଼ାଉନ ସମୟରେ ମୋବାଇଲକୁ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ କରିଥିବା ଅନେକ ଲୋକ ନିଜର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଜରିଆରେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ହେଉଛନ୍ତି ତ କିଏ ଅଭିନେତା ଓ କିଏ ରାତାରାତି ସେଲିବ୍ରେଟି ବନିଯାଉଛି । ଠିକ ସେହିପରି ଏହି ମୋବାଇଲ ଯୋଗୁଁ କିଏ ଅପରାଧି ଦୁନିଆରେ ପାଦ ଦେଉଛି ତ କିଏ ଜୀବନ ବି ହାରୁଛି । ଯେମିତି ଜଣେ ପ୍ରିୟବନ୍ଧୁ ଜୀବନରେ ଯେତେକଷ୍ଟ ସମୟରେ ଆମ ପାଖରେ ଥାଏ ଓ ସୁଖ ସମୟରେ ବି ଥାଏ । ସମୟ ଅନୁସାରେ ବନ୍ଧୁଠାରୁ ଦ୍ୱରରେ ଥିବା ଅନେକ ବନ୍ଧୁ ମୋବାଇଲକୁ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ କରି ନିଜର ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ସାଥି କରିଛନ୍ତି ।