() ସମୟକାହା ପାଖରେ ନାହିଁ । ଅପେକ୍ଷା ନାହିଁ କି ଧର୍ଯ୍ୟ ବି ନାର୍ହି । କଥା ସରୁସରୁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ  ମଣିଷ ଦରକାର କରୁଛି । ଆଉ ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ତ ଏକଥା କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ସ୍ବିଚ୍ ଟିପିଲେ ପୁରା ବିଶ୍ବ ୧ ମିନିଟ ଭିତରେ ପାଖରେ ଥିଲା ପରି ଲାଗୁଛି । ରେଡିମେଟ ସଭିଁଙ୍କ ପସନ୍ଦ । ଦୁଇ ମିନିଟରେ ଯେମିତି ସକାଳ ଜଳଖିଆ ମେଗି, ପାଣିଗମର ହେଲେ ଚା, ମୋବାଇଲ ଆପରେ ଅର୍ଡ଼ର କଲେ ଖାଦ୍ୟ, ଡ଼୍ରେସ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସବୁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ ।  ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ଏପରି ସୁବିଧା ସମୟରେ କିଏ କାହିକିଁ କୌଣସି ଜିନିଷ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବ ନା ଧର୍ଯ୍ୟ ରଖିବ ।  ଅପେକ୍ଷା ନକଲେ ବି କଣ ଗୋଟେ ବଡ଼ ଭୂଲ ହୋଇଯିବ କି ? ନା  ବେଦ ଅସୁଧ ହୋଇଯିବ । ଏମିତି ବି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ମନକୁ ଆସେ । ଯୁବପିଢି ତ ଯୁବପିଢୀ , ବରିଷ୍ଠମାନେ ବି ଏହି ମାୟାରେ ଛନ୍ଧି ହୋଇ ଯାଇଛନ୍ତି । ଅଳ୍ପ ସମୟ ଭିତରେ ସବୁକିଛି ଦରକାର । କମ ପରିଶ୍ରମରେ ବହୁତ କିଛି ପାଇବାର ଆଶା l  କମ କର୍ମରେ ଅଧିକ ଧନୀ ହେବା ଦରକାର । ଏମିତି ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଚାଲିଛି ଆମ ସମାଜ ।

ଏଥିରୁ ବା କେମିତି ବାଦ ପଡ଼ନ୍ତା ପ୍ରେମ । କାହାକୁ ନଜାଣି, ନବୁଝି  ଏକ ମିନିଟ ଭିତରେ ପ୍ରେମ ନିବେଦନ  ଆଉ ତାପରେ…  ।  ମୋବାଇଲ ହାତରେ ଅଛି ମାନେ ଧର୍ଯ୍ୟ ଧରିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ସୁଇଚ୍ ଚିପି ମ୍ୟାସେଜ ପଠାଇଦେଲେ ଗଲା । ସେ ଯିଏ ବି ହେଉ । ପ୍ରେମ ହୁଏ, ବିହାର ବି ହୁଏ । ହେଲେ ତା ପରିବତ୍ତୀ ସମୟରେ କଣ ହୁଏ ତାହା ଆଉ କାହାକୁ  ଅଛପା ନାହିଁ । କେବଳ ଟିଭି ଚ୍ୟାନେଲ ଖୋଲିଲେ କି ଖବର କାଗଜ ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇଲେ ତାହା ଜଣାପୁଡ଼ିଛି ।

ସେଦିନ ରୋଜି କହୁକହୁ ତାର ଜଣେ ସହକର୍ମୀଙ୍କୁ କହିଲା ଜାଣିଛୁ ମୁଁ ଏବେ ମୋ ପର୍ସରେ ରାକ୍ଷୀ ରଖୁଛି । ଏକଥା ଶୁଣି ତାହାର ସହକର୍ମୀ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେନି । ସହକର୍ମୀ ପଚାରିବାରୁ ରୋଜି କହିଲା ଜାଣିଛୁ , ଯାହା ସହ କଥା ହେଉଛି ସେମାନେ ମତେ କଣ ଭାବୁଛନ୍ତି ମୁଁ ଜାଣେନା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ  ମତେ ମୋବାଇଲରେ  ଆଇ ଲଭ ୟୁ ଲେଖି ପଠାଉଛନ୍ତି । ଏଥିରୁ ବଂଚିବା ପାଇଁ ରାକ୍ଷୀ ରଖୁଛି ପାଖରେ । ସେ  ଚିହ୍ନା ହେଉ କି ଅଚିହ୍ନା ଯାହା ସହ  କଥା ହେଉଛି ସେ ଏମିତି କରୁଛନ୍ତି । ହୁଏତ ରାକ୍ଷୀ କଥାକୁ ସେଦିନ ସହକର୍ମିୀ ସେତେଟା ଗୁରୁତ୍ବ ଦେଇନଥିଲେ। ହେଲେ ଆଜିର ସମୟରେ ତାହା ଯେ ସତ ,ଏ କଥାକୁ ବି ସେ  ଏଡ଼ାଇ ଦେଇନଥିଲା ।

ଇଏ ତ ଥିଲା ପ୍ରେମ । ସେହିପରି  ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆରେ ତ ଶହଶହ କାହାଣୀ । ରୂପ, ନାଁ ବଦଳାଇ କିଏ କେତେ କଣ କରୁଛି । ଏଥରୁ କଣ ବୁଝିବା ଆମେ ଯେତିକି ଆଧୁନିକ, ବିଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନ କୌଶଳ ବ୍ୟବହାର କରି ଜୀବନ କଟାଉଛନ୍ତି ସେତିକି ଧର୍ଯ୍ୟହୀନ ଓ ବିବେକ ହୀନ ହୋଇପଡ଼ୁଛନ୍ତି । ନା ସମୟ ଆମକୁ ସେମିତି କରୁଛି । ଏକଥା ଏବେ ଚିନ୍ତା କରିବାର ବେଳ  । କଥାରେ ଅଛି ଅପେକ୍ଷାର ଫଳ ମିଠା । ହେଲେ ଅପେକ୍ଷା ନକରି ୧ ମିନିଟରେ ସବୁ କିଛି ପାଇଯିବାର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସମସ୍ତେ ମାତିଛନ୍ତି , ତାହା ଆମକୁ ଓ ଆମ ସମାଜକୁ ଧ୍ବଂସ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଉଛି । ମୋ ମତରେ ସବୁ କଥାରେ ଓ  ସବୁ ସମୟରେ ବୃଦ୍ଧି ବିଚାରି କାମ କଲେ ପ୍ରେମ ରହିବ, ଜୀବନ ରହିବ ଓ ସମାଜ ବି ବଂଞ୍ଚିରହିବ ।ପାଇବା ପାଇଁ ନାହିଁ ଅପେକ୍ଷା …
ସମୟ କାହା ପାଖରେ ନାହିଁ । ଅପେକ୍ଷା ନାହିଁ କି ଧର୍ଯ୍ୟ ବି ନାର୍ହି । କଥା ସରୁସରୁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ମଣିଷ ଦରକାର କରୁଛି । ଆଉ ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ତ ଏକଥା କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ସ୍ବିଚ୍ ଟିପିଲେ ପୁରା ବିଶ୍ବ ୧ ମିନିଟ ଭିତରେ ପାଖରେ ଥିଲା ପରି ଲାଗୁଛି । ରେଡିମେଟ ସଭିଁଙ୍କ ପସନ୍ଦ । ଦୁଇ ମିନିଟରେ ଯେମିତି ସକାଳ ଜଳଖିଆ ମେଗି, ପାଣିଗମର ହେଲେ ଚା, ମୋବାଇଲ ଆପରେ ଅର୍ଡ଼ର କଲେ ଖାଦ୍ୟ, ଡ଼୍ରେସ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସବୁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ । ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ଏପରି ସୁବିଧା ସମୟରେ କିଏ କାହିକିଁ କୌଣସି ଜିନିଷ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବ ନା ଧର୍ଯ୍ୟ ରଖିବ । ଅପେକ୍ଷା ନକଲେ ବି କଣ ଗୋଟେ ବଡ଼ ଭୂଲ ହୋଇଯିବ କି ? ନା ବେଦ ଅସୁଧ ହୋଇଯିବ । ଏମିତି ବି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ମନକୁ ଆସେ । ଯୁବପିଢି ତ ଯୁବପିଢୀ , ବରିଷ୍ଠମାନେ ବି ଏହି ମାୟାରେ ଛନ୍ଧି ହୋଇ ଯାଇଛନ୍ତି । ଅଳ୍ପ ସମୟ ଭିତରେ ସବୁକିଛି ଦରକାର । କମ ପରିଶ୍ରମରେ ବହୁତ କିଛି ପାଇବାର ଆଶା l କମ କର୍ମରେ ଅଧିକ ଧନୀ ହେବା ଦରକାର । ଏମିତି ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଚାଲିଛି ଆମ ସମାଜ ।
ଏଥିରୁ ବା କେମିତି ବାଦ ପଡ଼ନ୍ତା ପ୍ରେମ । କାହାକୁ ନଜାଣି, ନବୁଝି ଏକ ମିନିଟ ଭିତରେ ପ୍ରେମ ନିବେଦନ ଆଉ ତାପରେ… । ମୋବାଇଲ ହାତରେ ଅଛି ମାନେ ଧର୍ଯ୍ୟ ଧରିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ସୁଇଚ୍ ଚିପି ମ୍ୟାସେଜ ପଠାଇଦେଲେ ଗଲା । ସେ ଯିଏ ବି ହେଉ । ପ୍ରେମ ହୁଏ, ବିହାର ବି ହୁଏ । ହେଲେ ତା ପରିବତ୍ତୀ ସମୟରେ କଣ ହୁଏ ତାହା ଆଉ କାହାକୁ ଅଛପା ନାହିଁ । କେବଳ ଟିଭି ଚ୍ୟାନେଲ ଖୋଲିଲେ କି ଖବର କାଗଜ ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇଲେ ତାହା ଜଣାପୁଡ଼ିଛି ।
ସେଦିନ ରୋଜି କହୁକହୁ ତାର ଜଣେ ସହକର୍ମୀଙ୍କୁ କହିଲା ଜାଣିଛୁ ମୁଁ ଏବେ ମୋ ପର୍ସରେ ରାକ୍ଷୀ ରଖୁଛି । ଏକଥା ଶୁଣି ତାହାର ସହକର୍ମୀ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେନି । ସହକର୍ମୀ ପଚାରିବାରୁ ରୋଜି କହିଲା ଜାଣିଛୁ , ଯାହା ସହ କଥା ହେଉଛି ସେମାନେ ମତେ କଣ ଭାବୁଛନ୍ତି ମୁଁ ଜାଣେନା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ମତେ ମୋବାଇଲରେ ଆଇ ଲଭ ୟୁ ଲେଖି ପଠାଉଛନ୍ତି । ଏଥିରୁ ବଂଚିବା ପାଇଁ ରାକ୍ଷୀ ରଖୁଛି ପାଖରେ । ସେ ଚିହ୍ନା ହେଉ କି ଅଚିହ୍ନା ଯାହା ସହ କଥା ହେଉଛି ସେ ଏମିତି କରୁଛନ୍ତି । ହୁଏତ ରାକ୍ଷୀ କଥାକୁ ସେଦିନ ସହକର୍ମିୀ ସେତେଟା ଗୁରୁତ୍ବ ଦେଇନଥିଲେ। ହେଲେ ଆଜିର ସମୟରେ ତାହା ଯେ ସତ ,ଏ କଥାକୁ ବି ସେ ଏଡ଼ାଇ ଦେଇନଥିଲା ।
ଇଏ ତ ଥିଲା ପ୍ରେମ । ସେହିପରି ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆରେ ତ ଶହଶହ କାହାଣୀ । ରୂପ, ନାଁ ବଦଳାଇ କିଏ କେତେ କଣ କରୁଛି । ଏଥରୁ କଣ ବୁଝିବା ଆମେ ଯେତିକି ଆଧୁନିକ, ବିଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନ କୌଶଳ ବ୍ୟବହାର କରି ଜୀବନ କଟାଉଛନ୍ତି ସେତିକି ଧର୍ଯ୍ୟହୀନ ଓ ବିବେକ ହୀନ ହୋଇପଡ଼ୁଛନ୍ତି । ନା ସମୟ ଆମକୁ ସେମିତି କରୁଛି । ଏକଥା ଏବେ ଚିନ୍ତା କରିବାର ବେଳ । କଥାରେ ଅଛି ଅପେକ୍ଷାର ଫଳ ମିଠା । ହେଲେ ଅପେକ୍ଷା ନକରି ୧ ମିନିଟରେ ସବୁ କିଛି ପାଇଯିବାର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସମସ୍ତେ ମାତିଛନ୍ତି , ତାହା ଆମକୁ ଓ ଆମ ସମାଜକୁ ଧ୍ବଂସ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଉଛି । ମୋ ମତରେ ସବୁ କଥାରେ ଓ ସବୁ ସମୟରେ ବୃଦ୍ଧି ବିଚାରି କାମ କଲେ ପ୍ରେମ ରହିବ, ଜୀବନ ରହିବ ଓ ସମାଜ ବି ବଂଞ୍ଚିରହିବ ।

{}ମନୋରମା ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଶୋକ।

{}ସମାଜର ପୂର୍ବତନ ସଂପାଦିକା ତଥା ବିଶିଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟିକ ଓ ଶିକ୍ଷାବିତ୍‌ ମନୋରମା ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଗଭୀର ଶୋକ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି ।ଜଣେ ଶିକ୍ଷାବିତ୍‌, ସାହିତ୍ୟିକ ତଥା ସୁବକ୍ତା ଭାବରେ ସ୍ବର୍ଗତ ମହାପାତ୍ର ଓଡିଆ ସାରସ୍ବତ ଜଗତରେ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ସାମାଜିକ ସମସ୍ୟା, ବିଶେଷକରି ନାରୀ ମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ଓ ସମସ୍ୟା ଉପରେ ସଚେତନତା ସୃଷ୍ଟି କରିବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସମାଜର ସଂପାଦିକା ଭାବରେ ସେ ସାମ୍ବାଦିକତା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଚ୍ଚ ଆଦର୍ଶ ବଜାୟ ରଖିଥିଲେ। ଲୋକସେବକ ମଣ୍ଡଳର ସଦସ୍ୟ ଭାବରେ ସମାଜ ସେବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ବିୟୋଗରେ ଓଡିଶା ଜଣେ ବାଗ୍ମୀ ତଥା ମହିୟସୀ ମହିଳାଙ୍କୁ ହରାଇଲା ବୋଲି ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।ପରଲୋକଗତ ଆତ୍ମାର ସଦ୍‌ଗତି କାମନା କରିବା ସହିତ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଶୋକସନ୍ତପ୍ତ ପରିବାରବର୍ଗକୁ ଗଭୀର ସମବେଦନା ଜଣାଇଛନ୍ତି।