() ଆଜିର କାର୍ଯ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଓ ଚାପଯୁକ୍ତ ଜୀବନଶୈଳୀ ଭିଡ଼ ଭିତରୁ ବାହାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ଚାହେଁ । ହେଲେ କର୍ମମୟ ଜୀବନ ଭିତରେ ସମୟ ଟିକେ ମିଳିବା କଷ୍ଟ । ତଥାପି କେହି ମିନିଟ ମନକୁ ହାଲକା କରିବା ପାଇଁ ଗୋଟେ ବାହାନା ଦରକାର । ଆଉ ଏହି ବାହାନାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ଚାଲ ଟିକେ ଚା ପିଇକି ଆସିବା କଥାଟା ଆଜିକାଲି ସାଧାରଣ । ଅଫିସ ହେଉ କି ଘରେ । ଯେମିତି ଚା କର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀର ବିରତି ଦେବାରେ ବ୍ରେକ ହୋଇକାମ କରେ । କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ସାଙ୍ଗସାଥି ଗ୍ରହଣରେ ମନର ଭାବ ପ୍ରକାଶ କରିବା ସହ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରୁ ପାଲିଆମେଣ୍ଟ ଓ ପୁରା ବିଶ୍ୱର ଚର୍ଚ୍ଚା କେବଳ ଚା କପଟିଏ ହାତରେ ଥିଲେ ହୁଏ । ଆଉ କାହାର ତ ନୂତନ ସମ୍ପର୍କ ଯୋଡ଼ିବାରେ ଚା କପ ଏକ ସେତୁବନ୍ଦ ହୋଇକାମ କରେ ।
ସେଦିନ ହଠାତ ରୋଜିର ଫୋନ କଲ ଆସିଲା ବଣ୍ଟି ପାଖକୁ । ତମେ କେଉଁଠି ଅଛ । ଆସ କେଉଁଠି ଗୋଟେ ଭଲ ଚା ଟିକେ ପିଇବା । ଜମାରୁ ଚା ପିଉନଥିବା ରୋଜି ବଣ୍ଟିକୁ ଚା ପିଇବା ପାଇଁ ଡ଼ାକିଛି ବଣ୍ଟି ଯିବ ନାହିଁ ବା କେମିତି । କାରଣ ବଣ୍ଟି ଟିକେ ଚା ପ୍ରିୟ । ତେଣୁ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷାକୁ ଖାତିର ନକରି ବଣ୍ଟି ଚାଲିଲା ଚା ପିଇବା ପାଇଁ । କିଛି ବାଟ ଗଲା ପରେ ଏତେ ଜୋରେ ବର୍ଷା ହେଲା ଯେ ଯୋଗକୁ ବଣ୍ଟି ଯାଇ ଗୋଟେ ଚା ଦୋକାନ ପାଖରେ ଛିଡ଼ାହେଲା । ଠିକ ସେହି ସମୟରେ ଚା ଦୋକାନୀ କହିଲା ଭାଇ ଟିକେ ଚା ହେଉ । ଚା ପ୍ରିୟ ବଣ୍ଟି କହିଲା ନା ଭାଇ ଏବେ ପିଇଛି । ବୋଧେ ପ୍ରଥମ ଥର ବଣ୍ଟି ଚା ପିଇବା ପାଇଁ ମନା କରିଛି । ପୁଣି ବର୍ଷା ସମୟରେ । କାରଣ ସେ ରୋଜି ସହ ଚା ପିଇବା ବୋଲି କଥା ଦେଇଛି । ବର୍ଷା ଲାଗି ରହିଲା । ଏଣେ ରୋଜି ଫୋନ କରି କହୁଥିଲା ଛାଡ଼ ବର୍ଷା ହେଉଛି , ଆଉ କେବେ । ହେଲେ ବଣ୍ଟି କହିଲା ନାଁ, ଆଜି ଚା ଯେମିତି ହେଲେ ପିଆଯିବ । ବାସ ,, ଝିପିଝିପି ବର୍ଷାରେ ରୋଜି ଓ ବଣ୍ଟି ଚାଲିଲେ ଚା ପିଇବା ପାଇଁ । ହେଲେ ଚା ଦୋକାନ ପାଖକୁ ଯିବା ବାଟରେ ପୁଣିି ବର୍ଷା ଦାଉ ସାଜିଲା । ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଉଭୟ ରାସ୍ତାକଢରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଖଟିକଲେ । ସମୟ ଗଡ଼ି ଚାଲିଲା , ବର୍ଷା ବି ବଢିଲା । ଆଉ କିଛି ନଭାବି ଉଭୟ ଚା ନପିଇ ନିଜ ନିଜ ବାଟରେ ଚାଲିଗଲେ । ହେଲେ ବର୍ଷା କିନ୍ତୁ ଯେମିତି ଜାରୀ ରହିଥିଲା ସେଦିନ …

() ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ହସଖୁସି ବୟସରେ ଲୁହ ଝରେ ଆଖିରୁ । ସେଦିନ ରାତିରେ ଚୁଲବୁଲି, ସରଳି, ହସ,ଖୁସି, ମିଜାଜ ସରିତା ଆଖିରୁ ଝରିଥିଲା ଏମିତି ଲୁହ । ସୁନ୍ଦରୀ ସରିତାର ପାଖେ କିଛି ଅଭାବ ନାହିଁ । ସେ ପାଠ ପଢିଛି, ଅନେକ ଗୁଣରୁ ଅଧିକାରୀ , ଚାକରି ବି କରିଛି , ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ପରିବାର ଝିଅ ହୋଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାର କିଛି ଅଭାବ ନାହିଁ । ସବୁ ଥାଇ ବି ଯେମିତି କିଛି ନଥିଲା ପରି ବେଳେ ବେଳେ ସେ ଭାବେ । ବହୁ ବନ୍ଧନରେ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଥିବା ସରିତା ନିଜକୁ ଏକୁଟିଆ ଭାବେ ।
ବେଳେବେଳେ ଗହଳି ଓ ଜନ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ନିଜକୁ ଏକୁଟିଆ ମନେ କରେ । କିନ୍ତୁ ଏକାନ୍ତ ସମୟର ସାଥି ହୋଇଥାଏ କେହି ଜଣେ ମନର ମଣିଷ । ଯିଏ ଜୀବନର ଅଙ୍କାବଙ୍କା ପଥରେ ଚାଲୁଚାଲୁ ହଠାତ ମିଳିଯାଏ । ନା ତାକୁ ଖୋଜାଯାଏ ନା ତା ସହିତ କୃତିମ ସମ୍ପର୍କ ରଖାଯାଇଥାଏ । ଆରେ କଥାରେ ଅଛି ପରା ସର୍ମ୍ପକ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହୋଇଥାଏ । ଆଉ ଆଜିର ଦୁନିଆ ଅଯଥାରେ ସମ୍ପର୍କକୁ ବୋଝ ପରି ଲଦି ଦେବାକୁ ସରିତା ହୁଏତ ଗ୍ରହଣ କରିପାରୁନାହିଁ । ଯେଉଁଥି ପାଇଁ ସବୁ ଥାଇ ବି ସେ ଆଜି ଏକୁଟିଆ । କାହାକୁ କହିବ ଏକଥା, କିଏ ବା ଶୁଣିବ । କେବଳ ମନର କଥାକୁ ଡ଼ାଏରୀରେ ଲେଖିବା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ ତା ପାଖରେ ।
ଝିଅ ଘର ଥିଲେ ହସଖୁସି ପରିଉଠେ । ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ । କହନ୍ତି ପ୍ରଥମେ ଯଦି ଝିଅଟିଏ ହୁଏ ତେବେ ଘରକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆସିବା ସହ ବାପା-ମାଆଙ୍କ ଆୟୁଷ ବଢେ । ହେଲେ ବୟସ ବଢିବା ସହ ଝିଅ ଯେମିତି ଘରର ବୋଝ ହୋଇଯାଏ । ଏପରି ଚିନ୍ତାଧାରାରୁ ଆଜି ବି ଆମ ସମାଜ ମୁକୁଳି ପାରିନାହିଁ । ଯେଉଁଥି ପାଇଁ ବାପା-ମାଆମାନେ ଝିଅ ବେଶୀ ଦିନ ଘରେ  ନରହି କିପରି ଜଲଦି  ବାହା ହେବ  ସେ ଚିନ୍ତାରେ ଥାଆନ୍ତି । ଖାଲି କଥାରେ କୁହାଯାଏ ଝିଅ-ପୁଅ ସମାନ । ହେଲେ ବାସ୍ତବରେ ଝିଅଟିଏ ଆଜି ବି ଅବହେଳିତ, ଶୋଷିତ । ମୁକ୍ତ ବିହଙ୍ଗ ପରି ହୁଏତ ସେ ସବୁକିଛି କରିପାରେ ନାହି । ହିଁ ଏକଥା ସତ ଯେ ସମାଜର କେତେକ ଘଟଣା ପାଇଁ ଏମିତି କିଛି ଘଟୁଛି ଆଜି । ହେଲେ ଏବେ ଚିନ୍ତା କରିବାର ସମୟ । ଝିଅକୁ ଅଧିକ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେଲେ କଣ ସମାଜ ଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ଯିବ ନାଁ ଗୋଟେ ନୂଆ ସମାଜ ଗଠନ କରିବ । ସରିତା  ଶ୍ରାବଣୀ ପାଖରେ ଯାହା କହୁଥିଲା ସେଥିରୁ ଗୋଟେ କଥା ଏହାହିଁ; ବୁଝାପଡ଼ୁଛି ନୂଆ ଚିନ୍ତାଧାରା, ନୂଆ ଭାବନା ଓ ଆଶା ନେଇ ସେ ଜୀବନ ବିତାଇବା ଚାହୁଛି । ଏଥିରେ ସମାଜ ଓ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କର ମାନସିକତାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବା କଥା । ତାହାଲେ ସେଦିନ ପରି ସବୁ କଥା କହି ସାରି ସରିତା ପରି ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଆଉ ସରି କହିବାକୁ ପଡ଼ନ୍ତାନି । …

• ଆଇଆଇଏମ୍‍ସି ପକ୍ଷରୁ ଓଡ଼ିଆ ସାମ୍ବାଦିକତା ଦିବସ ପାଳନ ହେବ

ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଧଳ ଓ ଖ୍ୟାତି ସଙ୍ଗୀରଙ୍କୁ ବୃତ୍ତି ପ୍ରଦାନ

ଢେଙ୍କାନାଳ: ପ୍ରଥମ ଓଡ଼ିଆ ଖବରକାଗଜ ‘ଉତ୍କଳ ଦୀପିକା’ର ପ୍ରକାଶନ ୧୮୬୬ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୪ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । ଗୌରୀଶଙ୍କର ରାୟ ଏହି ସାପ୍ତାହିକ ଖବରକାଗଜଟିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ୧୮୬୪ ମସିହାରେ ସ୍ଥାପିତ କଟକ ପ୍ରିଣ୍ଟିଂ କମ୍ପାନୀ ପ୍ରେସ୍‍ରୁ । ସେଇଥିପାଇଁ ଅଗଷ୍ଟ ୪କୁ ଓଡ଼ିଆ ସାମ୍ବାଦିକତା ଦିବସ ଭାବେ ପାଳନ କରାଯାଉଛି । ଏହାକୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ପ୍ରଥମ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ଖବରକାଗଜ ଭାବେ ବିବେଚିତ କରାଯାଏ । ଖବରକାଗଜର ଅବଧାରଣାରେ ଯେଉଁ କଥାଗୁଡ଼ିକ ରହିଛି- ‘ଉତ୍କଳ ଦୀପିକା’ରେ ତାହା ସବୁ ଥିଲା । ଓଡ଼ିଶାର ସାମାଜିକ ତଥା ରାଜନୈତିକ ଜୀବନରେ ଏହି ଖବରକାଗଜ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା । ଏହା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ପ୍ରଶାସନ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆଣିଥିଲା । ୧୮୬୬ରେ ନଅଙ୍କ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ହୋଇଥିଲା । ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟର ଖବର ‘ଉତ୍କଳ ଦୀପିକା’ରେ ସ୍ଥାନ ପାଉଥିଲା । ଭୋକିଲା ଲୋକଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ ପ୍ରଶାସନ କ’ଣ ପଦକ୍ଷେପ ନେବା ଉଚିତ, ସେ ସମ୍ପର୍କରେ ଅନେକ ସୁଚିନ୍ତିତ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଥିଲା ‘ଉତ୍କଳ ଦୀପିକା’ । ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ସ୍ୱାର୍ଥ, ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଭାଷୀ ଅଞ୍ଚଳର ଏକତ୍ରୀକରଣ ଦିଗରେ ଏହା ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲା । ୧୮୬୬ରୁ ୧୯୩୬ ଯାଏ- ସାତ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଧାରାବାହିକ ଭାବରେ ଏହାର ପ୍ରକାଶନ ଜାରି ରହିଥିଲା । ସେହିପରି ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ବୁଡ଼େଇ ଦେବା ନେଇ ବଙ୍ଗାଳୀଙ୍କ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରର ତୀବ୍ର ବିରୋଧ କରିଥିଲା ଉତ୍କଳ ଦୀପିକା।
ଭାରତୀୟ ଜନ ସଞ୍ଚାର ସଂସ୍ଥାନ (ଆଇଆଇଏମ୍‍ସି) ଢେଙ୍କାନାଳ ପକ୍ଷରୁ ଆସନ୍ତା ଅଗଷ୍ଟ ୪ ତାରିଖରେ ଓଡ଼ିଆ ସାମ୍ବାଦିକତା ଦିବସ ପାଳନ କରାଯିବ ।
ଏହି ଅବସରରେ ‘ସାମ୍ବାଦିକତା ଓ ସାହିତ୍ୟ’ ଉପରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଅନୁବାଦକ ତଥା ସ୍ତମ୍ଭକାର ପ୍ରଫେସର ଯତୀନ୍ଦ୍ର ନାୟକ ବକ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଅଛି । ସେହିପରି ୨୦୨୦-୨୧ ଶିକ୍ଷାବର୍ଷର ଓଡ଼ିଆ ସାମ୍ବାଦିକତାରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିପ୍ଲୋମା ପାଠ୍ୟକ୍ରମର ପ୍ରଥମ ସେମିଷ୍ଟରରେ ସର୍ବାଧିକ ନମ୍ବର ରଖିଥିବା ଛାତ୍ରୀ ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଧଳଙ୍କୁ ରାଧାନାଥ ରଥ ବୃତ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରାଯିବ । ଏହାସହ ଇଂରାଜୀ ସାମ୍ବାଦିକତାରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିପ୍ଲୋମା ପାଠ୍ୟକ୍ରମର ଛାତ୍ରୀ ଖ୍ୟାତି ସଙ୍ଗୀରଙ୍କୁ ଡ. ସତ୍ୟ ମହାପାତ୍ର ସ୍ମାରକୀ ବୃତ୍ତି ଦିଆଯିବ ।
ପୂର୍ବାହ୍ଣ ୧୧ଟାରେ ଗୁଗୁଲ୍‍ ମିଟ୍‍ ପ୍ଲାଟ୍‍ଫର୍ମରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ । ପ୍ରଥମେ ‘ଓଡ଼ିଆ ସାମ୍ବାଦିକତା ଦିବସ’ ଉପରେ ୨୦୨୦-୨୧ ଶିକ୍ଷାବର୍ଷର ଓଡ଼ିଆ ସାମ୍ବାଦିକତା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏକ ଭିଡିଓ ସ୍କ୍ରିନିଂ ହେବ । ତା’ପରେ ଅର୍ଥନୈତିଜ୍ଞ ଡ. ନୀଳକଣ୍ଠ ରଥ ନିଜର ବକ୍ତବ୍ୟ ରଖିବେ ।
ଆଇଆଇଏମ୍‍ସି ପକ୍ଷରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହି ଦିନ ଓଡ଼ିଆ ସାମ୍ବାଦିକତା ଦିବସ ପାଳନ ହୋଇଆସୁଛି ।

୬୩,୩୦୩ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷକ ପାଇବେ ପଦୋନ୍ନତି।

ରେସିଡେନ୍ସି ପିରିଅଡ କମିଲା

ଗୁଣାତ୍ମକ ଶିକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ର ସଫଳତା ରେ ସହଯୋଗ ଲୋଡିଲେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ

() ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ୍ରମେ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଗୁଡିକର ଶିକ୍ଷକ ମାନଙ୍କ ପଦୋନ୍ନତି ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ରେସିଡେନ୍ସି ପିରିଅଡକୁ କମ୍ କରାଯାଇଛି।ଏହାଦ୍ବାରା ରାଜ୍ୟର ୬୩,୩୦୩ ଜଣ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷକ ପଦୋନ୍ନତି ପାଇପାରିବେ। ତା ସହିତ ଉଚ୍ଚପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତରରେ ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷକ ପଦବୀ ପୂରଣ ହେବ ଏବଂପ୍ରାଥମିକ ଓ ଉଚ୍ଚପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତରରେ ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ପଦବୀ ଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇପାରିବ।

ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତରରେ ଶିକ୍ଷକ ଅଭାବ ପୂରଣ ହେବା ଦ୍ବାରା ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଗୁଡିକର ପରିଚାଳନାରେ ଉନ୍ନତି ଆସିବା ସହିତ ଶୈକ୍ଷିକ ପରିବେଶରେ ମଧ୍ୟ ଉନ୍ନତି ଆସିପାରିବ ବୋଲି ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଆଶାପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି ।ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେବା ଦ୍ବାରା ୫(ଏ) ସ୍ତରରେ ଥିବା ୨୯,୭୫୯ ଜଣ ସହକାରୀ ଶିକ୍ଷକ ୫(ବି) ସ୍ତରକୁ ପଦୋନ୍ନତି ପାଇବେ ଏବଂ ୫(ବି) ସ୍ତରରେ ଥିବା ୨୯,୭୫୯ ଜଣ ବରିଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷକ ତୁରନ୍ତ ଲେଭେଲ-୪ କୁ ପଦୋନ୍ନତି ପାଇବେ । ଏହାସହିତ ଲେଭେଲ IVରେ ଥିବା ୩୭୮୫ ଜଣ ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ମାସ ସୁଦ୍ଧା ଲେଭେଲ-3 କୁ ପଦୋନ୍ନତି ପାଇବେ । ଲେଭେଲ ୫(ବି) ରେ ଥିବା ସହକାରୀ ଶିକ୍ଷକ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରେସିଡେସନ୍‌ସି ପିରିଅଡକୁ ଏକ ବର୍ଷରୁ ୬ ମାସ କରାଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଲେଭେଲ-୪ ରୁ ଲେଭେଲ-୩ କୁ ପଦୋନ୍ନତି ପାଇବା ପାଇଁ ରେସିଡ଼େନସି ପିରିଅଡର ସୀମା ୨ ବର୍ଷରୁ ୧ ବର୍ଷ କରାଯାଇଛି ।

ସୂଚନାଯୋଗ୍ୟ ଯେ ୨୦୧୯ରେ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷକ ମାନଙ୍କ କ୍ୟାଡରର ପୁନର୍ଗଠନ କରାଯାଇ ଲେଭେଲ-୪ ରେ ୨୧,୪୬୩ ଶିକ୍ଷକ ପଦବୀ ସ୍ଥାନରେ ୫୧,୧୬୪ ଟି ପଦବୀ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଲେଭେଲ-୩ ରେ ଥିବା ୯୩୦୫ ଟି ପଦବୀ ସ୍ଥାନରେ ୧୮,୭୬୯ ଶିକ୍ଷକ ପଦବୀ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିଲା ।ଏହି ଅବସରରେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ପଦୋନ୍ନତି ପାଇବାକୁ ଯାଉଥିବା ସବୁ ଶିକ୍ଷକ ମାନଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଇବା ସହ ଗୁଣାତ୍ମକ ଶିକ୍ଷାଦାନ ଦିଗରେ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଉଦ୍ୟମର ସଫଳତା ରେ ସମସ୍ତ ଙ୍କ ସହଯୋଗ କାମନା କରିଛନ୍ତି ।

ଭୁବନେଶ୍ୱର : ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା, ସାହିତ୍ଯ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ବିକାଶ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ବାରୋପ କରି ମୁଖ୍ଯ ଶାସନ ସଚିବ ଶ୍ରୀ ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ମହାପାତ୍ର ଆଜି ଐତିହ୍ଯ କ୍ୟାବିନେଟ୍ ଦ୍ବାରା ନିଆଯାଇଥିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ଗୁଡିକର କାର୍ଯ୍ଯାନ୍ବୟନ ବିଷୟ ସମୀକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।

ବୈଠକର ନିଷ୍ପତ୍ତି ଅନୁସାରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା, ସଂସ୍କୃତିର ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ବିଭାଗକୁ ସଂଯୋଜିତ କରି ଏକ ସମନ୍ଵିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯିବ। ଉନ୍ନୟନ କମିଶନର ଶ୍ରୀ ପ୍ରଦୀପ କୁମାର ଜେନାଙ୍କ ଅଧ୍ୟକ୍ଷତାରେ ଏକ ସବ୍-କମିଟି ଗଠନ କରାଯାଇଛି। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଗୁଣାତ୍ମକ ପୁସ୍ତକ, ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ବ୍ୟାପକ ବ୍ୟବହାର ଏବଂ ନତନ ପିଢୀକୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ ପଦକ୍ଷେପ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ।

ପୁରୀରେ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଏବଂ ମନ୍ଦିର ପାଖାପାଖି ଐତିହ୍ଯ ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ସଂଯୋଜିତ କରି ଏକ ପ୍ରାତଃ ଐତିହ୍ଯ ପରିକ୍ରମା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆୟୋଜନ କରାଯିବ। ଚଳିତ ବର୍ଷ ଶେଷ ସୁଦ୍ଧା ପ୍ରାୟ ୧୦ହଜାର ଅଂଶଗ୍ରହଣକାରୀଙ୍କୁ ସାମିଲ କରି ବିଶ୍ବ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସମ୍ମିଳନୀ ଆୟୋଜନ କରାଯିବ। କରୋନା ମହାମାରୀ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଭର୍ଚୁଆଲ ଯୋଗେ ଆୟୋଜନ କରାଯିବ।

()ବେଶୀ ଦିନର କଥା ନୁହେଁ । ଅଶୀ ଓ ନବେ ଦଶକରେ ସଂସାର । ଯୌଥ ପରିବାର ଆମର ସମୟ କଟୁଥିଲା । ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ଜେଜେ ବାପା, ଜେଜେମା, ବଡ଼ବାପା, ଦାଦା, ଖୁଡ଼ି,ଭାଇ, ଉଭଣୀ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହସ ଖୁସିରେ ସଂସାର ଚାଲୁଥିଲା । ଏକାଠି ହୋଇ ଟିଭି ଦେଖିବା, ଖାଇବା, ବୁଲିବାକୁ ଯିବା, ଘର କାମ କରିବା ଓ ନିଜ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବି ଆମେ ସମ୍ପାଦନ କରୁଥିଲେ । ଦୁଃଖ, ସୁଖ ସବୁ ଆସୁଥିଲା ଆଉ ଯାଉଥିଲା । ଝଗଡ଼ା ବି ହେଉଥିଲ, ଡ଼େର ସାରା ଭଲ ପାଇବା ବି ମିଳୁଥିଲା । ସମାଜରରେ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଜୀବନ କଟାଇବାକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ । ମୋ , ତୋର ଭାବନା ସେତେଟା ନଥିଲା । ଯାହା ଘରକୁ ଆସିବ ତାହା ସଭିଁଙ୍କର ଏ ଭାବନା ସମସ୍ତଙ୍କର ଥିଲା । ହଁ ଉଣା ଅଧେ କାହାର ମନ ଟିକେ ଖରାପ ହେଉଥିଲା । ହେଲେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସେ କଥାକୁ ଏତେ ସହଜରେ ବୁଝାଇଦେଉଥିଲା ଯେ ନିମିଶକ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ଭିତରେ ଯେ ଘୃଣା ଦୂରେଇ ଯାଉଥିଲ । ଯେମିତି ବଡ଼ ପରିବାରିରେ ଆଗକୁ ସଙ୍କୋତିତ ଭାବ ଘରର ଚାରିକାନନ୍ଥ ଭିତରେ ରହୁଥିଲେ । ସବୁ କାମ କରି ଥକି ପଡ଼ୁଥିଲେ । ବେଳେ ବେଳେ ବି ବଡ଼ ଜାଆ କମ କାମ କରୁଛି ଓ ସାନ ଯାଆ ଅଧିକ କାମ କରୁଛି ଏକଥାକୁ ନେଇ ସ୍ୱାମୀ ପାଖରେ କହେ ସ୍ତ୍ରୀ । ହେଲେ ସ୍ୱାମୀ ଶୋଇଲା ବେଳେ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଏସବୁ ଛୋଟିଆ କଥାକୁ ନଧରି ଏମିତି ଭାବେ ବୁଝାଇଦିଏ ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ବଡ଼ ଜାଆ କାମ କରୁ କି ନକରୁ ସେ କିନ୍ତୁ ସବୁ କରିଦିଏ । ନାରୀ ଭିତରେ ଥିଲା ସହନଶୀଳତା , ନରମ ହୃଦୟ , ଦାୟା, ଭଲ ପାଇବା । ହେଲେ ସେ ସମୟ ଏବେ ବଦଳିଯାଇଛି ।
ଆମେ ନୁହେଁ, ମୁଁ ରେ ବଂଚିବାକୁ ସଭିଁଏ ଭଲ ପାଇଲେ । ଯୌଥ ପରିବାର ଭାଙ୍ଗୀ ଛୋଟ ପରିବାରକୁ ପସନ୍ଦ କଲେ ସଭିଁଏ । ସେହି ଘର ଅଛି, ହେଲେ ସେ ସର୍ମ୍ପକ ଆଉ ନାହିଁ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଭଲ ପାଇବା ନାହିଁ । ଧର୍ଯ୍ୟ ବି ନାହିଁ । ପରିବାର ସହ ନୁହେଁ, ଏକୁଟିଆ ରହିବାକୁ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ପସନ୍ଦ କଲେ । ହେଲେ ସଂସାର ଚଳନି କିନ୍ତୁ ସେ ଢାଞ୍ଚାଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସେତେଟା ହେଲା ନାହିଁ । ସ୍ତ୍ରୀ ଟି ଘରର ସବୁ କାମ ସାରି ନିଜ ପିଲାଙ୍କ ସହ ସମୟ ବିତାଇବା ପରେ ନିଜକୁ ଏକାଏକା ଅନୁଭବ କଲା । ସ୍ୱାମୀ ବି ନିଜେ ବାଟ ଚାଲିଲା । ଆଉ ତାହାରି ଭିତରେ ବିଶ୍ୱାସର ପରିଭାଷା ବଦଳିଗଲା । ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା ଅନ୍ୟ ପଡ଼ୋଶୀ ମ୍ୟାଡ଼ମ ପରି ସେ ବୁଲି, ସଫିଙ୍ଗ କରିବ, ସିନେମା ଯିବ, ଫିଜା, ବରଗର ଖାଇବ । ପାର୍କ ଯିବ, ଜିମ ଯିବ । ଘର ରୋଷେଇ ନୁହେଁ, ହୋଟେଲରୁ ମଗାଇକି ଖାଇବ । ନିଜ ସ୍କୁଲ,କଲେଜ ବ୍ୟାଚର ସହପାଠୀ ସହ ଭୋଜି କରିବ , ତାଙ୍ଗ ଘରକୁ ବୁଲିବାକୁ ଯିବ । ପିଲାଙ୍କୁ ନିଜେ ନପଢାଇ ଟିଉସନ ମାଷ୍ଟର ବା କୋଚିଙ୍ଗ ସେଣ୍ଟରକୁ ପଠାଇବ ପୁରା ଛୋଟ ବୟସର । ସହରରେ ଶାଶୁ,ଶଶୁର ନୁହେଁ କି ନଣନ୍ଦ ସହ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକୁଟିଆ ରହିବ , ନହେଲେ କେଉଁ ଅଜଣା ଲୋକଙ୍କୁ କାମବାଲି କରି ରଖିବ । ଉଣାଅଧେ ସ୍ୱାମୀ ର ମଧ୍ୟ ଏମିତି କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି । ସେ ବେଶୀ ରାତି ଯାଏ ବାହାରେ ରହିବେ , ପରିବାର ନୁହେଁ ଅଫିସ ଓ ସାଙ୍ଗ ସାଥିସହ ଅଧିକ ସମୟ କଟାଇବ , ନିଶା ଖାଇବ । ଏକାଏକା ବୁଲି ଯିବ । ଏମିତି କେତେ କଣ । କାରଣ ଯୌଥ ପରିବାରରେ କେହି ନାହାନ୍ତି କାହା ପ୍ରତି ଭୟ ନାହିଁ ।
ଏସବୁ ଭିତରେ ଏବେ ମହାମାରୀ । ଲକ ଡ଼ାଉନ । ଘରର ଚାରିକାନ୍ଥରେ ସମୟ କଟୁଛି । ଜୀବନ କିଛି ନୁହେଁ ତାହା ବି ଲାଗିଲାଣୀ । ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବାହାରକୁ ବୁଲିବା କଥା କହିଲେ , ସ୍ୱାମୀ ରାଗିକି ପଂଚମ । ଆଉ ତାହାରି ଭିତରେ ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆ, ସମ୍ପର୍କ, ଅପରାଧ , ବିଶ୍ୱାସରେ ଧୋକା ସବୁକିଛି ଘଟୁଛି । କିଛି ଗୋଟେ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କେହି ସେକେଣ୍ଡରେ ବଦଳିଯାଉଛି ସବୁକିଛି । ଜୀବନ ଠାରୁ ଅଧିକ ଭଲ ପାଉଥିବା ମଣିଷଟି ଜବୀନର ବଡ଼ ଶତ୍ରୃ ପାଲଟିଯାଉଛି । ଲାଗୁଛି ଯେମିତ ଆଉ ସମ୍ପର୍କ କିଛି ନାହିଁ । କେବଳ ସ୍ୱାର୍ଥ ଆଉ ସ୍ୱାର୍ଥ ହିଁ ସଭିଁଙ୍କୁ ଦେଖାଦେଇଛି ।
ଶେଷରେ ଏତିକି କୁହାଯାଇ ପାରେ ଏବେ ଜୀବନଟା ଭାରୀ ଅସୁରକ୍ଷିତ । ଆଉ ଟିକେ ଭାବନ୍ତୁ ଏ ଜୀବନକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ କରିଛି କିଏ । ଆମେ ନିଜେ ଆମ ଜୀବନକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ କରୁନାହାନ୍ତି ତ ? କାରଣ ବାତ୍ୟା ସମୟ ରେ ଦେଖାଯାଏ ଗୋଟିଏ ଗଛରେ ସାପ,ବେଙ୍ଗ, ଓ ଗୋଟେ ସ୍ଥାନରେ ମଣିଷ , ପଶୁ ରହନ୍ତି । ତେଣୁ ସବୁ କିଛି ଭୂଲି କେଉଁଥିରେ ପ୍ରକୃତ ଖୁସି ମିଳିବ ସେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଚାଲ । ସମ୍ପର୍କକୁ ଗୋଳିଆ ନକରି ସୁଦୃଢ କରିବା ।