- Advertisement -
ବସରେ ଗଲାବେଳେ ଜଣେ 80ବର୍ଷର ମଉସା କହିଲେ ଆଜିକାଲି କଣ କିଛି ଆକଟ ଅଛି, ପିଲାଏ ଚପଳାମୀ ବୟସରେ ଭୁଲ କରୁଥିଲେ ଡରିବେ। ଆଜିକାଲି ତ ନିଜ ନାତି ନାତୁଣୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କିଛି କହିହେଉନାହିଁ। ଆଉ ପର ପିଲାଙ୍କୁ କହିବ କଣ। ଟିକେ 30ବର୍ଷ ତଳକୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତୁ, ଗାଁରେ ଯଦି କେହି ପିଲା ଭୁଲ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିଲା କି କିଛି ଭୁଲ କରୁଥିଲା ସେତେବେଳେ ଗାଁର ବୟସ୍କ ଵା ଗୁରୁଜନ ସେ ପିଲାକୁ ଆକଟ କରୁଥିଲେ, ଗାଳି କରୁଥିଲେ ଆଉ ମାଡ଼ ବି ମାରୁଥିଲେ ଭୁଲ କାମ ପାଇଁ। ଫଳରେ ପିଲାଟି ଆଉ କେବେ ସେ ଭୁଲ କରୁନଥିଲା। ତାର ଭୟ ରହିଲା ଭୁଲ କାମ ପ୍ରତି। ଘରଲୋକଙ୍କ ସହ ଗାଁ ଗୁରୁଜନଙ୍କ ଆକଟ ପିଲାଟିକୁ ସଂସ୍କାରୀ କରିବା ସହ ଭଲ ମଣିଷ ହେବାକୁ ବାଟ ଦେଖାଉଥିଲା । ଆଜି ଆଉ ସେ ସମୟ ନାହିଁ। ପିଲାଙ୍କୁ ଆକଟ କଥା କେହି ଚିନ୍ତା ବି କରିପାରୁନାହାନ୍ତି। କାରଣ ଏବେ ପିଲାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଡର ଲାଗିଲାଣି। ଯଦି ଗାଁର କେଉଁ ପିଲା ଭୁଲ କରୁଛି, ଆଉ ଗୁରୁଜନ ଭାବେ ଯଦି ସେ ପିଲାର ଜଣାଶୁଣା ଲୋକ କିଛି କହୁଛି ତେବେ ପ୍ରଥମେ ସେ ପିଲାର ବାପା, ମା’ କହୁଛନ୍ତି ଆମ ପୁଅ ଯାହା କଲା ଆମେ ବୁଝିବୁ, ତମେ କହିବାକୁ କିଏ। ଏତିକିରେ ବୁଝିନିଅନ୍ତୁ ପିଲାଟି ଯେଉଁ ଭୁଲ ପାଇଁ ଗୁରୁଜନଙ୍କଠାରୁ ଗାଳି ଖାଇଥିଲା, ସେ ଭୁଲ ପୁଣି ସେ କରିବକି ନାହିଁ।
ଆଜି କାଲି ସହର ଅପେକ୍ଷା ସୁନାର ଗାଁ ବିଗିଡିଯାଇଛି। ଗାଁ ଗାଁରେ ଚାଲିଛି ନିଶା କାରବାର। ସମୟ ଏମିତି ହେଲାଣି ସଂଧ୍ୟା ହେଲେ ଆଉ ଛକ ବଜାର କି ଖୋଲା ପଡିଆ କି କୌଣସି ଫାଙ୍କା ସ୍ଥାନରେ ଆଉ ବସିହେବ ନାହିଁ। ସବୁଠି ନିଶାପାଣି ଆସର ଜୋର। ଏଥିପାଇଁ ଆମେ କାହାକୁ ଦାୟୀ କରିବା ? ନିଜକୁ ନା ସମାଜକୁ ? ସମାଜକୁ କିଏ କଲା ଏତେ ପ୍ରଦୁର୍ଷିତ ? ଆକଟ ରହିଲାନି ବୋଲି ସମାଜ ବିଗିଡିଗଲାକି ? କାହାର କାହା ପ୍ରତି ଭୟ ନରହିଵା ସମାଜ ବିଗିଡିଯିବାର ମୂଳକାରଣ। ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷକ ଛାତ୍ରକୁ ଆକଟ କରିପାରିବେନି, ଘରେ ବଡ଼ ଭାଇ ପୁଅକୁ ବଡ଼ବାପା, ବଢିଲା ଝିଅକୁ ସାନ ମା’, ସାନ ଭାଇକୁ ବଡ଼ ଭାଇର ସାଙ୍ଗ ଯଦି ଭୁଲ ପାଇଁ ଆକଟ କରିବନି ତେବେ ସମାଜ କିପରି ଭଲ ହେବ ?
ଏମିତି ଅନେକ କଥା ଉଦାହରଣ ଦେଇ ମଉସା କହିଲେ ଯଦି ଆଜି ଆକଟ ରାଇଜକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତେ ତେବେ ପୁଣିଥରେ ସୁନ୍ଦର ସମାଜ ଗଢିଯାଆନ୍ତା। ୟାକୁ ନେଇ ଆପଣ କଣ ଭାବୁଛନ୍ତି ନିଜର ମତାମତ ଦିଅନ୍ତ।
- Advertisement -
