- Advertisement -

ଓଲୁଅ, ପିରିକ ଶାଗ, ତାଳଗଜା, କଇଆ ମଞ୍ଜି, କଦଳୀ ଭଣ୍ଡା, କାଞ୍ଚି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବରା, କଇଥ ଚଟଣୀ, ଉଖୁଡା, ଖଇ, କୋବି ପତ୍ର ଶାଗ, କଖାରୁ ମଞ୍ଜି, ପଣସ ମଞ୍ଜି, ଆତ୍ ,ଆମ୍ବଡା, ତାଳଗଜା,କଣ୍ଟି କୋଳି, ତାଳ ,ନାଲି ଉଷୁନା ଚାଉଳ ଏପରି ଅନେକ ଖାଦ୍ୟ ଏବେ ଓଡିଆ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ବପ୍ନ ହେଲାଣି । ସେହିପରି ମଞ୍ଜା, ପିତାଗମ୍, ବିରି ଡାଲି, କୋଳଥ ଡାଲି, ଓଲ କୋବି, ଡଙ୍କ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କଳା ମାଛ ଯଥା ଗଡିଶ, ଶେଉଳ, ଚେଙ୍ଗ, ତୋଡି ମାଛ, ବାଳିଆ, କଣ୍ଟିଆ ମାଛ, ସଜନା ଶାଗ, ସୁନୁସୁନିଆ ଶାଗ, ଛୁଡ଼ା କଦଳୀ, ମୁଡୀ , ପଖାଳ, ପରି ଅନେକ ଖାଦ୍ୟ ଅଛି ଯାହା ଓଡିଆ ଖାଦ୍ୟ ଥାଳି ଧୀରେ ଧୀରେ କମି କମି ଯାଉଛି ।
କେବଳ ଖାଦ୍ୟ ନୁହେଁ, ବେଦପାଠ, ପ୍ରାର୍ଥନା ବୋଲିବା, ସକାଳୁ ଗୁରୁଜନ ମାନଙ୍କୁ ଜୁହାର ହେବା (ପ୍ରଣାମ ହେବା) , ମନ୍ଦିରରେ ସକାଳ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆଳତୀ ଦେଖିବା, ଘଣ୍ଟ ବଜାଇବା ଅଭ୍ୟାସ ପୁରା କମି ଗଲାଣି। ମନ୍ଦିରରେ ମେସିନ ଘଣ୍ଟି ବାଜି ଠାକୁର ପୂଜା ଓ ଆଳତୀ କରାଯାଉଛି।
ପୂଜାପର୍ବରେ ବି ପିଠାପଣା କଥା ସାତସପନ ହୋଇଛି। ଅନେକ ପୂଜା ସହରରେ ଲୋକେ ଜାଣି ନାହାନ୍ତି ଅବା ଜାଣି ଜାଣି ବି ପାଳନ କରୁନାହାନ୍ତି । ଅଷ୍ଟମୀ ପରେ କାଞ୍ଜିଓଳା ପୂଜା (ସୁକୁଆ ପୂଜା) , ବାଟ ଓଷା, ବୁଧେଇ ଓଷା, ଅଗ୍ନିଉତ୍ସଵ ପରି ଅନେକ ଓଷା ଓ ବ୍ରତ କରିବାକୁ ଲୋକେ ଭୁଲିଗଲେଣି। ସମାଜ ଯେତେ ଶିକ୍ଷିତ ହେଉଛି ଧର୍ମ ଓ ପରମ୍ପରା ସେତେ ଅପସରି ଯାଉଛି।
ଆଧୁନିକ ଛାପରେ ମଣିଷ ଖାଇବା, ଶୋଇବା, ଉଠିବା ଆଦିର କିଛି ସମୟ ରହୁନାହିଁ । ଭଜନ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ କାହା ପାଖରେ ଏବେ ସମୟ ଅଛି ।
ସମୟ ଆସିଛି ଭାବିବାକୁ । ଖାଦ୍ୟ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜୀବନଶୈଳୀ ଯାଏ କିପରି ବୈପ୍ଲବିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସୁଛି ଆମ ଭିତରେ ଓ ସମାଜରେ। ଆମର ସଂସ୍କୃତି, ପରମ୍ପରା, ଖାଦ୍ୟ ଜୀବନଶୈଳୀକୁ ଆମେ କେଉଁଠି ଜାଣିଜାଣି ଛାଡି ଦେଉଛନ୍ତି ନାଁ ସମୟର ଦ୍ୱାହି ଦେଇ ନିଜେ ନିଜର କ୍ଷତି କରୁଛନ୍ତି ତାହା ଚିନ୍ତା କରିବା କଥା।

- Advertisement -